شهلا دانشفر

خوش آمديد

نگاهی گذرا به سال گذشته در ایران

١٦ آذر امسال آینه تمام عیار سال گذشته

سال گذشته سال کارگران و سال چپ و سوسیالیسم بود. تصویر واقعی سال گذشته را میتوان در ۱۶ آذر سرخی دید که شعار سوسیالیسم یا بربریت پیام آن بود. سال گذشته از چند جنبه ویزگی داشت در این جا سعی میکنم به این جنبه ها اشاره ای داشته باشم.

سال گذشته سال چپ و سوسیالیسم بود

یک برجستگی مهم سال گذشته رنگ سرخ و رنگ چپ جامعه بود. در سال گذشته  آشکارا از گسترش شبح لنین بر فضای جامعه سخن گفته شد. از حضور قدرتمند چپ در دانشگاهها و در میان جوانان سخن رفت و ما قدرتنمایی این چپ را در پلاکاردهای سرخی که در ۱۶ آذر امسال برافراشته شده به وضوع دیدیم. دیدیم که

چگونه شعار سوسیالیسم یا بربریت در میان دیگر پلاکاردها میدرخشید و این شعار در کنار پلاکاردهای دیگر  که بر همبستگی مبارزات دانشجویان با کارگران و جنبش آزادی زن و پلاکاردهایی در آزادی زندانیان سیاسی فضای رزمنده و میلیتانت ۱۶ آذر امسال را میساخت. قبل از ۱۶ آذر نیز در تجمع چند هزارنفره به مناسبت روز کودک بود که قطنامه های آن بر جهانی وارونه اشاره داشت و در آن  از سوسیالیسم به عنوان تنها آلترناتیو سخن میگفت و ما پیام چپ و پیام سوسیالیسم  را در مناسبتهای مختلف در اول مه، در هشت مارس، در روز جهانی کودک و بالاخره در ۱۶ آذر رساتر از هر وقت شنیدیم. دو روز بعد از شانزده آذر نیز، گردهمایی بزرگی به مناسبت گرامیداشت محمد جعفر پوینده و محمد مختاری را داشتیم که شرکت گنندگان در مراسم دست در دست هم دادند و در حلقه ای بزرگ سرود انترناسیونال سر دادند. سال گذشته بیش از هر وقت نشان داد که جامعه دارد ما را فرامیخواند و به این اعتبار سال ۲۰۰۶ سال ما کمونیستها بود

سال گذشته سال کارگران بود

دیماه گذشته بود که ما شاهد اعتصاب با شکوه کارگران شرکت واحد بودیم. مبارزه ای که هنوز هم ادامه دارد و کارگران واحد برای تثبیت تشکل خود و دیگر خواستهایشان مبارزه کردند و تسلیم نشدند. جمهوری اسلامی تلاش کرد با سرکوب مانع اعتصاب کارگران در دیماه گذشته بشود ولی نتوانست و این خود یک شکست سیاسی برای رژیم بود. با اعتصاب کارگران شرکت واحد و مبارزاتشان توازن قوای سیاسی جامعه تغییر کرد و جنبش اعتراضی کارگران در موقعیت جدیدی قرار گرفت و طبقه کارگر وزن سنگینتری در اوضاع متحول سیاسی جامعه پیدا کرد. ما تاثیرات این مبارزات را در بخش های مختلف کارگری در طول سال گذشته دیدیم. مبارزاتی که توانست  بطور بیسابقه ای صف جدیدی از رهبران کارگران را به جلو بیاورد و  کارگران را به جلوی صحنه سیاسی جامعه بکشاند. مبارزاتی که با دست گداشتن بر خواستهای سراسری کارگری از جمله حق ایجاد تشکل آزاد کارگری و به رسمیت شناختن تشکل آنان یعنی سندیکای واحد، انحلال شوراهای اسلامی، انعقاد قراردادهای دسته جمعی و افزایش دستمزد ها، رنگ تعرضی تری به خواستها و مبارزات کارگران در سال گذشته داد.

سال گذشته ما همچنین شاهد مارش بزرگ اول مه در خیابانهای تهران بودیم. خانه کارگر و شوراهای اسلامی تلاش کردند که با شعار انرژی هسته ای حق مسلم ماست کارگران را به پشت رژیم اسلامی بکشانند . کارگران با شعار آزادی برابری حق مسلم ماست، نه جنگ نه بمب اشتغال اشتغال، صدای اعتراض خود را عملا علیه هر دو قطب تروریست جهانی، علیه جمهوری اسلامی و اسلامی سیاسی و میلیتاریسم امریکا بلند کردند و  پیشتاز این مبارزه شدند. کارگران در اول مه سال گذشته با این حرکت خود  صف خود را از مزدوران شوراهای اسلامی و خانه کارگر جدا کردند و در برابر چشمان حیرت زده آنان دست به یک قدرتنمایی بزرگ زدند. این خود یکی از اتفاقات مهم در سالی که گدشت بود.

در کل ما در سال گذشته شاهد روند رو به رشد اعتراضات کارگری بودیم. اعتراضاتی که از سطح کارخانجات فراتررفته و به قلب جامعه کشیده شدند و بطور مثال خود رژیم از رشد اعتراضات کارگری در شهر قزوین و گسترش این مبارزات در بخش وسیعی از کارخانجات در این شهر و از خطر بوجود آمدن کانونهای جدید بحران در این شهر و در دیگر شهر ها  سخن گفت و اشاره آن به کشیده شدن این اعتراضات به سطح شهرها و شورش های شهری بود. در همین رابطه بود که یکی از نمابندگان مجلس اشاره به این داشت که چه با سرکوب چه بی سرکوب کارگران دست به اعتراض میزنند و خواستهای خود را طلب میکنند و این چیزی است که امنیت نظام را به خطر انداخته است و با فریاد اینکه اسلام در خطر است، مقامات دولت را هشدار داد. از جمله در سال گذشته ما شاهد اعتراضات همزمان چندین کارخانه با هم در شهرهایی چون سنندج و قزوین بودیم که کل فضای این شهرها را به جنب و جوش درآورده بود و به طور مثال  در سنندج ۵ کارخانه با هم دست به تجمع اعتراضی زدند و خواستار مطالباتی چون بیمه بیکاری،  لغو قراردادهای موقت، متوقف شدن اخراجها شده و حق تشکل و حق اعتصاب را حق مسلم خود دانستند. همچنین از نمونه های دیگر مبارزات مهم کارگران در سال گذشته اعتصاب بیش از ۸ هزار کارگر کشت و صنعت کارون، راهپیمایی کارگران کاغذسازی کارون شوشتر و انعکاس وسیع این اعتراض در تمام منطقه و نیز بیش از ده روز اعتصاب کارگران کشتی سازی ایران صدرا در بندر بوشهر بود که در همین هفته گذشته با موفقیت به پایان رسید.

سال گذشته همچنین سال تلاش بیشتر کارگران برای متشکل شدن بود. کارگران با اعلام تشکل های خود در اینجا و آنجا نظیر ایجاد اتحادیه سراسری کارگران اخراجی و بیکار و یا انجمن صنفی کارگران موسسات غرب تهران و غیره عملا و بار دیگر نشان دادند که ایجاد تشکل کارگری امر خود کارگران است و کارگران برای ایجاد تشکل های خود منتظر کسب اجازه از مقام و مرجعی نخواهند نشست.

بعلاوه  سال گسترش سال بیشترین همبستگی بین المللی کارگری بود. نمونه برجسته این همبستگی ها اعلام ۱۵ فوریه بعنوان روز همبستگی بین المللی کارگری با کارگران ایران و کارگران شرکت واحد بود که نتیجه فوری آن آزادی بیش از هزار کارگر شرکت واحد از زندان بود. این خود حرکتی بیسابقه در جنبش کارگری ایران و در سطح جهانی بود. حزب کمونیست کارگری ایران در همین رابطه و برای رساندن صدای اعتراض کارگران به سطح بین المللی تلاش گسترده ای کرد و یک نمونه با شکوه آن حضور هیات حزب کمونیست کارگری ایران در کنفرانس سالانه سازمان جهانی کار “آی ال او” بود. در آنجا بهرام سروش از طرف این هیات به پشت تریبون رفت و اعتراض کارگران در ایران را به شرکت هیات جمهوری اسلامی در این اجلاس   اعلام کرد و گفت که به نمایندگی از کارگران ایران سخن میگوید و در سخنرانی کوتاه خود با ارائه فاکتهایی گوشه کوچکی از جنایات رژیم را نشان داد.  اینها همه نمونه های برجسته ای از حال  و هوای جنبش کارگری در ایران در سال گذشته بود.

جنبش آزادی زن در سال گذشته

بطور واقعی ما شاهد رشد بالنده جنبش آزادی زن در سال گذشته هستیم. سال گذشته بیش از هر سال در دانشگاهها و در میان جوانان ما شاهد مبارزه علیه حجاب اسلامی و آپارتاید جنسی بودیم و این دو خواست پرچم اعتراض در هر حرکت و مناسبتی بود. اعتراض علیه حجاب اسلامی در سال گذشته آنچنان ابعاد گسترده ای پیدا کرد که بطور مثال در روزنامه جمهوری اسلامی بود که خبر برداشتن حجاب از سوی برخی از زنان در خیابانهای بالای شهر و رانندگی بدون حجاب از سوی آنان منتشر شده بود که در آن ضمن اشاره به سست شدن پایه های نظام  بر شدت عمل بیشتر در قبال این زنان تاکید شده بود. و یا خبر برداشتن حجاب از سوی زنی که در تهران دست به آن زده بود و عکس آن در روزنامه ها منتشر شد به یک موضوع مهم اجتماعی تبدیل شد که در همه جا در موردش  بحث بود. میتوان گفت در ادامه رشد جنبش اعتراضی برای آزادی زن و رشد هر روزه آن در سال گذشته بود که ما شاهد تحرک بیشتری در میان گرایشات دوم خرداد تحت عنوان کمپین یک میلیون امضا بودیم  و رهبران این خط و این گرایش  تلاش کردند با شعار اسلام با حقوق زن مغایرتی ندارد و با پرچم تغییر در قانون اساسی جمهوری اسلامی جلودار این جنبش شوند. اما جنبش اعتراضی موجود در جامعه هر روز قویتر شده و عملا بازار انها کساد ماند و پیام جنبش چپ و رادیکال را ما در سال گذشته در شعارهای ۱۶ آذر شنیدیم که فریاد میزد آزادی زنان آزادی جامعه است. و با شعار سوسیالیسم یا بربریت آلترناتیو چپ را در برابر کل جامعه قرار میداد. ما بویژه چهره رادیکال و میلیتانت جنبش آزادی زن را در ۸ مارس سال گذشته دیدیم که علیرغم سرکوب و ممانعت رژیم و علیرغم دستگیریها، زنان و مردان آزادیخواهی که برای گرامیداشت این روز به خیابانها آمده بودند به وسعت فاصله پارک لاله تا پارک دانشجو ساعتها در خیابانها ماندند و با نیروهای انتظامی درگیر شدند و سرود آزادی سر دادند و  با عزمی جزم این روز بزرگ جهانی را جشن گرفتند .

قدرت گیری یک جنبش وسیع علیه اعدام

سال گذشته سال رشد جنبش اعتراضی علیه اعدام بود. این را ما در کمپین اعتراضی علیه حکم اعدام کبری رحمانپور و لیست امضاهایی که در اعتراض به آن در ایران و در سراسر جهان انجام گرفت میتوانیم ببینیم. بویزه این را در استقبال  انسانهای آزادیخواه از فراخوانی که از سوی خانواده کبری رحمان پور، فاطمه حقیقت پژوه، نازنین فاتحی و شهلا جاهد که فرزندانشان در زیر خطر اعدام قرار دارند و اجتماعی که بدین مناسبت  در دوم مهر ماه در  تهران در برابر دفتر سازمان ملل انجام گرفت، دیدیم. مجموعه این اتفاقات نشان میدهد که امروز در ایران مبارزه علیه اعدام به یک جنبش قوی و گسترده در جامعه تبدیل شده است.

اعتراضات گسترده در آذربایجان

یک اتفاق مهم در سال گذشته اعتراضات گسترده مردم در آذربایجان بود. این اعتراض در رابطه با تبلیغات فاشیستی یک روزنامه دولتی علیه مردم در آذربایجان و تحقیر زبان ترکی که آشکارا میخواست نفرت قومی و ملی ایجاد کند، شروع شد و جریانات قومی راست و ناسیونالیست تلاش کردند بر موج اعتراض مردم سوار شوند و به اعتراض برحق مردم به این تبلیغات ، رنگ قومی و ملی دهند. جریانات قومی با مستهجن ترین و فاشیستی ترین تبلیغات سعی کردند توجه  مردم را از اعتراض به جمهوری اسلامی و روزنامه رسمی دولتی اش منحرف کرده و آنرا به نفرت قومی تبدیل کنند. اما بسرعت فضا برگشت. بطور مثال هنگامیکه تلویزیون کانال جدید برنامه های مستقیم تلویزیونی خود را گذاشت مستقیما بر روی برنامه تلویزیونی گوناز که همزمان دست به کار تبلیغات کثیف و فاشیستی ای زده بود وآشکارا مبلغ سناریوی سیاه و جنگ قومی بود، فشار سیاسی گذاشت. این اتفاقات هشدار دهنده بود و وظایف سنگینی بر روی دوش کمونیستها و انسانهای آزادیخواه در تقابل با قومیگرایی و تبلیغات ناسیونالیستی قرار داد. اما رشد چپ در جامعه و جلوی صحنه آمدن بیشتر آن، این گرایشات را در موقعیت ضعیفتری قرار داد. از جمله در ۱۶ آذر شعار “تنها یک نژاد ، نژاد انسانی” پاسخ چپ جامعه در قبال این گرایشات بود.

مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی

سال گذشته گسترده تر از هر سال ما شاهد مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی بودیم. شعار زندانی سیاسی آزاد باید گردد به شعار مردم در اعتراضات تبدیل شده است. مهمتر اینکه نه تنها در بیرون از زندان بلکه در درون زندانها، ما شاهد اعتراضات گسترده ای از سوی زندانیان سیاسی بودیم. ما شاهد این بودیم که رژیم در ادامه سیاست سرکوب خود در جامعه فشار بر روی زندانیان را شدت داد، اما با اعتراض همزمان و سراسری زندانیان علیه این فشارها، اعتراض گسترده علیه بند مخوف ۲۰۹ اوین و  قرار دادن زندانیان خطرناک در کنار زندانیان سیاسی و ضرب و شتم زندانیان بودیم. بویژه اکنون زندانیان سیاسی توانسته اند دیوارهای سانسور را با مبارزات خود بشکنند و اخبار اعتراضات آنها فورا به بیرون از زندان و در سطح جهانی انعکاس می یابد و این خود باعث رشد گیری مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی و شکل گیری کمپینی گسترده برای باز کردن درب زندانها شده است. همچنین ما امروز شاهد تحرک بیشتری در میان خانواده های زندانیان سیاسی هستیم. مجموعه اینها نشان دهنده اینست که جامعه امروز دارد فریاد میزند که دیگر زندان بس است. دیگر اعدام بس است و بیش از بیش ناتوانی رژیم را در بدست گرفتن این ابزارها برای سرکوب و عقب راندن مبارزات مردم به نمایش میگذارد.

شانزده آذر یک روز تاریخی و سرخ

همانطور که در ابتدای نوشته اشاره کردم، تصویر سال گذشته با ۱۶ آذر سرخ و با پلاکاردها و قطعنامه هایش کامل شد. این صدای چپ و کمونیسم در جامعه بود که در شانزده آذر در دانشگاهها در سطحی سراسری و گسترده بلند شد و سوسیالیسم را فریاد زد. ما در این روز همبستگی وسیع بین جنبش اعتراضی دانشجویان با کارگران و جنبش آزادی زن را شاهد بودیم. ما در این روز شاهد این بودیم که جامعه داشت آلترناتیو خود را در برابر گرایشات اصلاح طلب و سازشکار و جستجوی هر گونه راه حلی برای تغییر و تحول از بالا و غیره قرار میداد و خود را از ناسیونالیسم و قومیگرایی و غیره متمایز میکرد. از این رو ۱۶ آذر امسال روزی با شکوه و تاریخی بود و آینه تمام عیار سال گذشته بود

انترناسيونال ١٧٣،  ١٥ دي ٨٥. *

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: