شهلا دانشفر

خوش آمديد

دستمزد کارگران توسط خود کارگران بايد تعيين شود، خط فقر نه، خط رفاه

آخر سال نزديک است و باز بحث بر سر تعيين حداقل دستمزد ها بالا گرفته است. به نظر ميرسد سران حکومت اسلامي سرمايه ديگر از وارد شدن به اين جدال هرساله خسته شده اند. اگر هر سال با شامورتي بازي و جلو افتادن خانه کارگر و شوراهاي اسلامي تلاش داشتند فضا را براي تهاجمي ديگر به سطح معيشت و زندگي کارگران و کل جامعه آماده کنند٬ امسال يکباره آب پاکي بر روي دست کارگران ريخته و جهرمي وزير کار جمهوري اسلامي ميگويد بنا به طرح تحول اقتصادي دولت از سال ديگر اصلا خبري از تعيين حداقل دستمزدها در سطح سراسري نخواهد بود. به اين ترتيب جمهوري اسلامي ميخواهد همان ميزان ناچيز هرسال را هم به حداقل دستمزد كارگران اضافه نكند و كارگران را در اختيار كارفرمايان بگذارد تا هرچه تيغشان بريد، دستمزدها را پايين بكشند. در اين رابطه جهرمي ميگويد: “يكي از موارد طرح تحول اقتصادي كه هنوز در مجلس تصويب نشده، شامل اين پيشنهاد است كه اگر تصويب شود، براي كارمندان و كارگران به جاي تعيين حداقل دستمزد و افزايش سالانه دستمزد، همان يارانه‌ مستقيم پرداختي توسط دولت حساب شود” او که خود از ابعاد جنايتکارانه اين موضوع مطلع است با نگراني ادامه ميدهد: ” البته دولت و مجلس سعي دارند، منافع كارگران و كارمندان در اين طرح رعايت شود.”

واقعيت اينست که نه ميزان حداقل دستمزدي که دولت هر ساله تعيين ميکند براي کارگران در ايران حجب است و نه اينکه در طرح تحول اقتصادي رژيم چه آشي براي کارگران قرار است پخته شود. بلکه بحث اصلي اينست که دستمزد کارگران بايد توسط خود کارگران تعيين شود و خوشبختانه هر سال کارگران متحد تر از سال قبل دارند اين خواست را فرياد ميزنند. همين امسال ما شاهد تحرکاتي حول خواست افزايش دستمزدها از سوي کارگران بوديم. در همان آغاز سال اتحاديه آزاد کارگران ايران با طوماري اعتراضي حول سطح نازل دستمزدها پرچمدار اين خواست شد و اخيرا نيز در مجمع عمومي فوق العاده اتحاديه آزاد کارگران ايران يک موضوع اساسي متحد شدن بر سر موضوع تعيين حداقل دستمزدها و تعيين کميته اي بر سر اين موضوع از سوي کارگران است. جمع شدن کارگران از چند مرکز مهم کارگري بر سر اين موضوع خود گام مهمي در پيشروي در اين عرصه از مبارزه است. اما روشن است که هنوز ما با يک جنبش سراسري براي خواست افزايش دستمزدها روبرو نيستيم و بايد اين جنبش را شکل داد.

براي عقب راندن تعرض رژيم دفاع پاسخ نيست. بايد تعرض کرد. بايد اعلام کرد خط فقر نه٬ خط رفاه! بايد اعلام داشت که ما کارگران خودمان سطح دستمزدهايمان را تعيين ميکنيم. برده نيستيم. ما کارگريم و در ازاي کارمان دستمزد کافي بايد به ما پرداخت شود. بايد اعلام کرد که در شرايطي که قيمت اجناس هر روزه و نجومي افزايش مي يابد٬ بايد نرخ دستمزد نيز همچون ديگر کالاها افزايش ياد و تناسبي بين دستمزدها و قيمت اجناس وجود داشته باشد. و بايد گفت که ما براي اينکه بتوانيم هزينه اجازه مسکن و پوشاک و خوراک و تحصيل و ديگر هزينه هاي فوري خود را تامين کنيم در گام اول به دستمزدي کمتر از دو ميليون تومان رضايت نخواهيم داد. خلاصه اينکه بايد رقمي را در مقابل اين حضرات قرار داد و گفت نميگذاريم که با زندگي ميليونها انسان در اين جامعه به اين شکل بازي شود و بايد اين پاسخ امروز ما در برابر بيشرمي هاي اين رژيم و در مبارزه بر سر دستمزدها باشد.

ممکن است يک استدلال اين باشد که فايده اش چيست! اينها به خواست ما تن نخواهند داد.! عملي نيست و غيره. ولي بايد بدانيم نفس تعيين يک حداقل دستمزد٬ در واقع بيان اعتراض جامعه به اين تهاجم هر روزه به سطح معيشت و زندگي خود است. اعلام اينست که ما کارگران تصميمات آنها را به رسميت نمي شناسيم و در مقابلش مي ايستيم. انجام اينکار نه تنها مسقتيما رژيم را بر سر تعيين حداقل دستمزدها در تنگنا و فشار قرار خواهد داد٬ بلکه اتفاقا ما را در موقعيت بهتري حتي براي نقد کردن طلبهايمان بابت دستمزدهاي معوقه و پرداخت نشده قرار ميدهد. بايد به اين حضرات اعلام کرد که ما آمار و ارقام نميخواهيم. نرخ تورم و سبد هزينه و خط فقر و همه و همه پوچ و بي معني و بدرد خودتان ميخورد. هر کس که حتي يک روز در جامعه ايران زندگي کند و سري به بازار بزند٬ به روشني متوجه خواهد بود که چگونه تورم و گراني بيداد ميکند و دستمزد کمتر از سه ميليون حتي کفاف اوليه ترين نيازهاي مردم را نخواهد کرد. ما بهتر از هر کس ميدانيم اوضاع از چه قرار است. دزدري هاي کلان و ميلياردي تان هم که بر همه کس روشن است. صحبت از اقتصاد کلان و خزعبلات اين چنيني نيز بس است٬ تا زمانيکه به زيرتان نکشيده ايم ٬ طبعا قانون زور است که رابطه مزد من کارگر و شماي سرمايه دار را تعيين ميکند. ما کارگران ميخواهم خودمان ميزان دستمزد خود را تعيين کنم و با توجه به سطح قيمت ها امروز از اين سطح کمتر رضايت نميدهيم. اين صورت مساله اصلي مبارزه براي تعيين حداقل دستمزد است و بايد حول آن جنبشي قدرتمند را شکل داد. با چنين نگرشي به موضوع است که ميتوان تعرض رژيم را عقب زد و حرکتي سراسري حول خواست افزايش دستمزدها ايجاد کرد. با چنين تعرضي است که ديگر شخصي مثل وزير رفاه جمهوري اسلامي٬ جرات نخواهد کرد که مدعي شود که در ايران کسي زير خط فقر نيست و بيشرمانه از اينکه شکم فرزندان ما مانند شکم گرسنگان آفريقا ورم کرده نيست٬ افتخار کند. بايد گفت شرم بر شما ! به زيرتان خواهيم کشيد. اگر دزدي هاي ميلياردي که به جيب زده ايد به جامعه برگردد٬ خواهيد دانست که چه پودجه کلاني براي پرداختن مزد کارگر خواهد بود. بايد اعلام کرد دستمزد کارگر بايد به همان ميزاني باشد که حقوق يک نماينده مجلس است و ما اين نابرابري را قبول نميکنيم. بايد از همين الان بحث بر سر ميزان حداقل دستمزدها را در مجامع عمومي کارگري و در جمع ها و محافل کارگران کمونيست به بحث گذاشت و بر سر آن تصميم گرفت و خود را براي چنين رودرويي اي آماده کرد. مبارزه براي خواست افزايش دستمزدها يک عرصه مهم اتحاد سراسري کارگران و کل جامعه است. بايد اين مبارزه را بطور سراسري به جريان انداخت

كارگر كمونيست،  ٢٨ آذر ٨٧.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: