شهلا دانشفر

خوش آمديد

کلیه نیروهای سرکوبگر رژیم باید از کارخانه ها و مراکز تولیدی اخراج شوند

گفتگو با شهلا دانشفر

انترناسيونال: شهلا دانشفر حزب كمونيست كارگري طي بيانيه اي اعلام كرده كه كليه نيروهاي سركوبگر رژيم بايد از كارخانه ها و مراكز توليدي اخراج شوند. و كارگران براي چنين حركتي فراخوان داده شده اند. اولين سوال اينست كه دليل اصلي طرح چنين فراخواني در شرايط كنوني چيست؟ و اهميت آن تا چه حد است؟

شهلا دانشفر: اخراج نیروهای سرکوبگر از کارخانه خواست همیشگی کارگران بوده است. منتها اکنون در این روزهای پر تب و تاب مبارزه، در این روزهای انقلاب طرح این خواست بیش از هر چیز مبارزه کارگران را به مبارزاتی که در سطح جامعه در جریان است پیوند میدهد. جمهوری اسلامی همواره با نیروهای سرکوبش تلاش کرده است مبارزه بخش های مختلف جامعه را عقب براند. در کارخانجات حراست و تشکلهای دست ساز خود شوراهای اسلامی را مستقر کرده است. در دانشگاه ها حراست و کمیته های انضباطی و در مدارس و ادارات مختلف حراست و در کوچه و خیابان در تقابل با تظاهرات های مردم گارد ویژه و نیروی انتظامی را بکار میگیرد. همانطور که مردم میخواهند زندان نباشند، میخواهند همه زندانیان سیاسی از زندان آزاد شوند، خواهان برچیده شدن بساط نیروهای سرکوب رژیم از همه جا نیز هستند. این یک عرصه مهم تقابل مردم با این رژیم جنایتکار است. استقرار نیروهای سرکوبگر رژیم در کارخانه  و مراکز کاری به معنی حضور مستقیم ابزار سرکوب بر بالای سر کارگران است. بنابراین روشن است که چرا طرح خواست اخراج آنها از مراکز کار  یک خواست فوری همه کارگران است.

نیروهای سرکوبگر رژیم در کارخانجات  با شناساسی فعالین و رهبران کارگری همواره کوشیده اند که با مبارزات کارگری مقابله کنند و بصورت مانعی برای سازمانیابی کارگران در محیط های کار عمل کرده اند. هر جا کارگر بخاطر گرفتن حق و حقوقش دست به حرکت و مبارزه ای زده است فورا حراست دست به تهدید کارگران زده و با کشاندن نیروی انتظامی به کارخانجات اعتراض کارگران را مورد حمله و سرکوب قرار داده است.  یک نمونه بارز نقش سرکوبگرانه حراست در کارخانه ایران خودرو است. کارخانه ای که در زمان رژیم شاه ساواک در طبقه زیرین آن مستقر بود و در زمان جمهوری اسلامی همان تجربه بکار گرفته شد و نیروی اطلاعات و حراست جای آنرا گرفت. از جمله در همین اعتصاب سال گذشته این کارگران بود که نیروی حراست و لباس شخصی ها با پوشیدن لباس کار تمام بخش های کارخانه را گرفتند و مثل مور و ملخ همه جا پر شدند و با سرکوب اعتراض کارگران حالتی حکومت نظامی در خود کارخانه ایجاد کردند. از همین رو هم  اکنون خواست اخراج حراست از کارخانه خواست فوری کارگران ایران خودرو است و این را بارها و بارها در بیانیه ها و اطلاعیه های خود اعلام کرده اند.

نمونه دیگر آن در کیان تایر بود که باز در اعتراضات سال گذشته آنها بود که حراست برای سرکوب اعتراض کارگران نیروی انتظامی را خبر کرد و نیروی انتظامی از در و پنجره وارد کارخانه شدند و کارگران را مورد ضرب و شتم قرار دادند و این کار هر روزه حراست در تمام مراکز کاری و کارخانجات است.

نمونه دیگر آن در جریان اعتراضات کارگران شرکت واحد برای تشکیل سندیکای خود سندیکای واحد بود. در آنجا این شوراهای اسلامی بودند که در مقابل کارگران و تلاش آنها برای متشکل شدن ایستادند و اوباش چماقدار خانه کارگر و شوراهای اسلامی به سرکردگی عیوضی به سندیکای واحد حمله بردند و منصور اسانلو را بشدت مورد ضرب و شتم قرار داده و حتی میخواستند زبان او را ببرند.

در واقع سی سال است که جمهوری اسلامی با حاکم کردن این نیروها در کارخانجات و محیط های کار، تلاش کرده است که شرایط برده وار کار را بر کارگران تحمیل کند و جلوی هر حرکت و اعتراضی از جانب کارگران را بگیرد.

امروز ما با این فراخوان داریم اعلام میکنیم که دیگر بس است. باید بساط سرکوب این جنایتکاران از کارخانجات جمع شود. این در واقع یک گام عملی در جهت همان شعار مرگ بر دیکتاتور است که شب و روز مردم در کوچه و خیابان فریاد میزنند. چرا که یک معنی عملی این شعار جمع شدن بساط این سرکوبگران از همه جا و از کارخانجات است. به این اعتبار اخراج نیروی های سرکوبگر از کارخانجات و مراکز کار یک خواست سیاسی و تعرضی و اقدامی موثر و دخالتگرانه در اوضاع سیاسی کنونی و انقلاب جاری است. بنابراین جایگاه و اهمیت طرح این خواست در شرایط سیاسی امروز روشن است و تحقق آن یک پیشروی بزرگ برای کارگران و کل جامعه خواهد بود . به هر درجه که کارگران بتوانند دست این جنایتکاران را از محیط های کار کوتاه کنند، به همان درجه شرایط برای متشکل تر شدن آنها فراهم تر خواهد شد و توازن قوای بهتری  برای جلو آمدنشان و برای طرح خواستهای بر حقشان  در دل شرایط سیاسی امروز بوجود خواهد آمد.

انترناسیونال:  تا چه حد فكر ميكنيد چنين خواستي در ميان كارگران زمينه دارد و براي كارگران مطرح است و ثانيا تا چه حد كارگران خودرا براي انجام آن آماده مي بينند؟

شهلا دانشفر: با توضیحی که در سوال قبل دادم روشن است که طرح خواست اخراج نیروهای سرکوبگر از کارخانه ها و مراکز کارگری خواست قلبی همه کارگران و همه مردم است. نقش سرکوبگرانه این ارگانها را کارگران به تجربه خود دیده اند. دیده اند که چگونه حراست همکاران معترضشان را شناسایی و زندانی کرده اند. دیده اند که چگونه این نیروها با خبر کردن نیروی انتظامی، کارگران معترض را مورد ضرب و شتم قرار داده اند. دیده اند که چگونه وقتی با خانواده هایشان تجمع و اعتراضی داشته اند حتی به فرزندان و خانواده های آنان رحم نکرده و به صف مبارزه آنها حمله کرده اند. میخواهم بگویم که من در واقع به نوعی به این سوال شما در پاسخ به سوال قبل جواب دادم. نمونه کارخانه ایران خودرو و شرکت واحد را مثال زدم. در کارخانه ایران خودرو و شرکت واحد یک عرصه مهم کشاکش کارگران با جمهوری اسلامی طرح خواست اخراج حراست و شوراهای اسلامی بوده است. در دیگر مراکز کارگری نیز وضع همین است. کارگران نیشکر هفت تپه در مبارزات سال گذشته خود در مقابل اطاق حراست جمع شدند و زیبواری رییس حراست را از کارخانه بیرون انداختند. این کارگران بعد از اخراج رییس حراست تشکل خود سندیکای نیشکر هفت تپه را تشکیل دادند و این موضوع همواره یک موضوع مبارزه آنان با دولت و کارفرمایان بوده است. نظیر همین اتفاقات را ما در کیان تایر شاهد بودیم. در آنجا کارگران ٢٧ نماینده خود را انتخاب کردند. گفتند مجمع عمومی محل تصمیم گیری جمعی آنها خواهد بود و در اعتراض خود خواهان انحلال شوراهای اسلامی و سپردن دفتر آنها به نمایندگان منتخب خود شدند. و بالاخره اینکه نمونه اخیر آن تحصن ٥٠٠٠ کارگر نیشکر هفت تپه در ١٦ مرداد همین ماه است. در این حرکت هنگامیکه نمایندگان شوراهای فرمایشی اسلامی خواستند در اعتراض کارگران دخالت کنند، کارگران پاسخ دادند که ما اجازه مداخله به شما نمیدهیم. شما را چه کسی انتخاب کرده است که به خود اجازه دخالت در مبارزات ما کارگران را میدهید. و به این ترتیب آنها را از سر راه مبارزه خود کنار زدند و خواستهای خود از جمله خواست جلوگیری از اخراج کارگران موقت، اجرای طرح طبقه بندی مشاغل و افزایش دستمزدها، اعتراض علیه زدن اجباری کارت ورود و خروج به کارخانه که آنها را وادار به باقی ماندن ساعات بیشتری در روزهای جمعه در محل کار میکند و حل شدن مشکل اضافه کاری و پرداخت بابت اضافه کاری ها را طرح کردند. اینها همه نمونه هاییست که برای کل کارگران در همه مراکز کارگری میتواند الگو باشد و پیشروی های جنبش کارگری است.

بنابراین می بینید که زمینه طرح این خواست در میان کارگران بسیار فراهم است و در این زمینه جنبش کارگری بسیار فراتر رفته است و عملا یک عرصه جدال کارگران اخراج نیروهای سرکوبگر از کارخانجات بوده است. ولی مساله و تاکید ما امروزاینست که امروز در متن این خیزش انقلابی زمینه عملی طرح چنین خواستی به مراتب فراهم تر است. توازن قوا آماده تر است. ضمن اینکه تاکید بر آن و متحد شدن حول این خواست و قدم برداشتن برای آن یک گام مهم برای باز کردن بیشتر فضای اعتراض در محیط های کاری و پیش کشیدن خواست های برحق کارگران است. به این اعتبار باز هم تاکید میکنم، به نظر من هم زمینه طرح چنین خواستی وجود دارد. هم آمادگی آن در بسیاری از مراکز کارگری وجود دارد. در اینجا کار ما اینست که طرح این خواست را به جنبش و حرکتی سراسری تبدیل کنیم.  کار ما اینست که توجه فعالین و رهبران کارگری در سطح سراسری را به این امر مهم  بعنوان یک گام مهم در تعرض به حکومت و تاثیر گذاری بر توازن قوای سیاسی جامعه  در اوضاع سیاسی کنونی جلب کنیم  و نشان دهیم که امروز بیش از هر وقت شرایط برای بیرون انداختن نیروی های سرکوبگر از کارخانجات و ایجاد تشکل خود کارگران و شوراهای کارگری فراهم است و باید برای آن دست بکار شویم.

انترناسیونال: بنظر شما چه اقداماتي براي شروع جنبش بيرون راندن نيروهاي سركوب و جاسوسي حكومت بايد صورت گيرد؟ چه تداركاتي لازم است؟

شهلا دانشفر: اولین گام به نظر من راه افتادن این گفتمان در محیط های کارگری و راستش در همه مراکز کاری و در دانشگاه ها و در همه جاست. از اینرو قبل از هر چیز این کارگران چپ و کمونیست، فعالین و رهبران کارگری هستند که باید این امر مهم را در دستور خود بگذارند و کل کارگران را حول این خواست متحد کنند. برای راه افتادن چنین گفتمانی باید این موضوع را در مجامع عمومی کارگری به بحث بگذاریم و کارگران را حول این خواست مهم متحد کنیم. این یک خواست سراسری است. و برای آن باید یک جنبش وسیع و سراسری مجمع عمومی براه انداخت. مثل کارگران کیان تایر، مثل کارگران نیشکر هفت تپه اعلام کنیم که ایجاد تشکل کارگری امر خود ما کارگران است و شوراهای اسلامی باید منحل شوند. اعلام کنیم که دست نیروهای حراست باید از کارخانجات و محیط کار ما کوتاه شود و اولتیماتوم دهیم که اگر بساط آنها برچیده نشود، مانند کارگران نیشکر هفت تپه خودمان آنها را از محل کارمان بیرون خواهیم انداخت. در همه جا و در تمام مراکز کارگری در اعتراض به حضور این نهادهای سرکوبگر در محیط های کار و نقش سرکوبگرانه شان بیانیه بدهیم و خواهان برچیده شدن بساطشان از محیط های کار شویم. با کارخانجات مختلف تماس بگیریم و بر سر این موضوع بیانیه های جمعی صادر کنیم.

خواست اخراج نیروهای سرکوبگر از کارخانجات و محیط کار خواستی است که حول آن میتوان حمایت وسیع مردم و  حمایت بین المللی را جلب کرد، برای آن تلاش کنیم و صدای اعتراض خود به وجود این ابزار مستقیم سرکوب بر سرکارمان را، هر چه وسیعتر در سطح جامعه و در سطح جهانی انعکاس دهیم. بویژه با اعتصابات اخطاری و بکار گیری تمام قدرتمان خواهان اخراج این نهادهای سرکوب از محیط های کار شویم و در هر حرکت و اعتراضی که داریم این خواست را در صدر خواستهای خود قرار دهیم. بدین ترتیب مبارزه ای فشرده، سراسری و قدرتمند را برای تحقق این خواست سازمان داده و به پیش بریم.

یک اقدام جالب  اخیر کارگران ایران خودرو کشاندن اعتراضشان به بیرون از کارخانه و بستن جاده کرج بود. این کارگران که در اعتراضات قبلی خود دیده بودند که چطور حراست به بخش های مختلف کارخانه میریزد و محیط را نظامی میکند، آمدند بیرون و حراست را در کارخانه غافلگیر گذاشتند. چنین کاری آنهم در چنین روزهای پر جنب و جوش که مردم به بهانه های مختلف بیرون و در اعتراضند، اقدامی بسیار مهم  و هوشیارانه بود. حال تصور کنید که اگر در همین حرکت بجای تعدادی از کارگران، همه سی هزار کارگر ایران خودرو شرکت داشتند، می توانست چه اتفاق مهمی باشد. سی هزار کارگر ایران خودرو نیروی عظیمی هستند که با تداوم چنین اعتراضاتی میتوانند نه تنها نیروی حراست را فلج کنند  و از محیط کارشان بیرون بیندازند بلکه با قدرت بیشتری برای خواستهای دیگر خود به میدان بیایند و بر روی فضای کل جامعه و اعتراضات کارگری تاثیر بگذارند و یک الگو باشند. اعلام کنند که هر هفته مجمع عمومی خود را برپا خواهند کرد و با اتکا به تصمیمات مشترک خود و انتخاب نمایندگان واقعی شان متحد و یکپارچه برای خواستهای خود مبارزه خواهند کرد.

حزب کمونیست کارگری ایران در اطلاعیه ای که مورد اشاره شماست، دارد به جنبشی سراسری حول خواست اخراج نیروهای سرکوبگر از کارخانجات فراخوان میدهد. و اهمیت موضوع همین جاست. به نظر من کارخانه ایران خودرو یکی از مراکز مهم کارگری است که میتواند پرچمدار و جلودار چنین مبارزه ای باشد.

انترناسیونال: بعنوان آخرين سوال سخن و فراخوان شما در اين زمينه با فعالين و رهبران كارگري چيست؟

شهلا دانشفر: فراخوان من تاکیدی دوباره بر فراخوانی است که در بیانیه حزب آمده است. فراخوان من به کارگران کمونیست و رهبران کارگری اين است که این موضوع را در دستور فوری خود بگذارند. مجامع عمومی را برپا کنند و کارگران را حول مبارزه عملی حول این خواست متحد کنند. کارگران را به نقش سرکوبگرانه این نیروها در کارخانجات و اینکه امروز شرایط برای بیرون انداختن آنها از کارخانجات، بیش از هر وقت فراهم است، عطف توجه دهند و برای آن جنبش و حرکتی سراسری ایجاد کنند. بر روی این موضوع در مجامع عمومی کارگری بیانیه بدهند و با اعلام آن در سطح جامعه برای جلب حمایت وسیع اجتماعی تلاش کنند. به تدارک اعتصابات اخطاری بروند و برای اخراج این نیروها در کارخانجات اولتیماتوم دهند و بدین وسیله تحرکی وسیع و سراسری را شکل دهند. فراخوان من به کارگران ایران خودروست که برای این کار گامهایی عملی نیز برداشته اند و در صف جلوی این حرکت بوده اند. فراخوان من به نیشکر هفت تپه و کارگران شرکت واحد و کیان تایر و کارگران در مراکز مختلف کارگری است. من شک ندارم راه انداختن چنین جنبشی، حرکتی پیروزمند و قدرتمند و حلقه مهمی در پیشروی جنبش ما و تغییر توازن قوای سیاسی جامعه خواهد بود و باید با چنین چشم اندازی به استقبال آن برویم و برای تحقق آن بکوشیم

انترناسيونال ٣٠٩، ٢٣ مرداد٨٨.*

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: