شهلا دانشفر

خوش آمديد

موج جديدي از اعتراضات پرستاران در پيش است

اخبار حاكي از شروع موج جديدي از زمزمه هاي اعتراض در ميان پرستاران است. سخن از تجمع سراسري و اعتصاب در ميان است. گفته ميشود ٢٣ هزار پرستار كه مدتهاست در انتظار استخدام خود هستند، اكنون در اعتراض به عدم پاسخگويي دولت در تدارك اعتصابي سراسري هستند. با توجه به اين فضاي اعتراض و در وحشت  از آنست كه “سازمان نظام پرستاري” جمهوري اسلامي جلو افتاده و غضنفر ميرزابيگي رييس اين سازمان ضمن اعلام اين خطر و هشدار به دولت ميگويد: “چنانچه استخدام ٢٣ هزار پرستار محقق نشود و با تصويب شوراي عالي نظام پرستاري تا آخر ماه رمضان اجرايي نشود، جامعه پرستاري كاري را كه در سال ٨٣ كرد تكرار مي‌كند، يعني درخواست برگزاري تجمع را اگر اين روند تا آخر ماه رمضان ادامه داشته باشد به وزارت كشور ارائه مي‌كنيم، گر چه اميدواريم پرستاران به صورت خودجوش دست به اقدامي نزنند”.  معني اين سخنان روشن است. او آشكارا دارد به سران حكومتش ميگويد اگر كاري نكنيد پرستاران مثل سال ۸۳ دست به اعتصابي گسترده و سراسري خواهند زد. او همانجا به نوعي نگراني خود را  از “حركات خودجوش پرستاران” كه منظور اعتراضاتي كه از كنترل ايشان و  سازمان نظام پزشگي  و دولت خارج باشد ، ابراز داشته و اظهار ميدارد كه نگراني وي از اين نيست كه اگر پرستاران تجمعي صورت دهند، بعد از دو ساعت جمع شود ( او در واقع دارد پرستاران را نسبت به جمع شدن اعتصابشان تهديد ميكند كه “جمع خواهد شد”) بلكه نگراني ايشان “بي تفاوت شدن پرستاران” بخاطر مشكلات ساعت كار و غيره است. نگاهي دقيق تر به اين موضوع نشانگر ابعاد گسترده اعتراض در ميان پرستاران است:

 

بنا بر شواهد و گزارشها بيش از ٦٠ درصد پرستاران حتي پايين تر از حداقل دستمزد ، مزد دريافت ميكنند. تحميل فقر و مشقت هر روزه در كنار كار سخت و طاقت فرسا فشار بالايي بر روي اين بخش از كاركنان جامعه وارد كرده است. سطح زندگي پرستاران حتي كمتر از يك سوم نرخ خط فقري است كه از سوى جمهورى اسلامى اعلام شده است. در سال ٨٣ پرستاران در اعتراضات گسترده خود بر خواست افزايش حقوقهايشان تاكيد كردند و تحت فشار اين اعتراضات، رژيم ناگزير وعده داد كه ٢٠٠ ميليارد ريال تحت عنوان طرح اشتغال شغلي بودجه اختصاص خواهد داد. اما اين پول تنها ٣٥ درصد پرستاران را شامل ميشد.  خواست ديگر پرستاران اعتراض به بيکارسازيها تحت عنوان خصوصى سازى ها بود. به اين معني كه تاکنون تحت عنوان خصوصى سازيها تعداد بسيارى از پرستاران از کار بيکار شده و بعد در بخش هاى خصوصى با ساعتى ٣٠٠ تومان و ماهانه ٦٠ هزار تومان کار بکار گرفته شده اند. شرکت هاى خصوصى پرستاران متقاضى کار را با قراردادهاى ٨٩ روزه به کار گرفته و تحت  سخت ترين شرايط کار و با حداقل مزد آنها را به استخدام خود در مياورند. با اين شيوه کار دست شرکت هاى خصوصى در استثمار برده وار اين بخش از جامعه کاملا باز گذاشته شده است. پرستاران به اين شرايط کارى، به اخراج ها و به ناامنى شغلى و عدم استخدام رسمى خود معترضند.

“اضافه کاري اجباري” ، “نداشتن زمان کافي براي رسيدگي به خانواده” از جمله ديگر مشكلات پرستاران است كه بارها در اعتراضاتشان به آن اشاره داشته اند.  بسياري از پرستاران  هم اکنون با وجود داشتن ٢٩ سال سابقه كاري، نمي توانند از مزاياي ‏بازنشستگي استفاده كنند و بايد حتما دوره ٣٠ ساله آنها طي شود تا بازنشسته شوند.‏ بسياري از پرستاران کشور مجبورند براي تأمين مخارج زندگي دو شيفته كار كنند.

بدين ترتيب پرستاران با دستمزد بسيار نازل در شرايط بسيار دشواري كار ميكنند. اين را در گزارشات خود دولت به روشني ميتوان ديد. در سال ۸۷ غضنفر ميرزابيگي ميگويد: هم اکنون ۱۱۱ هزار تخت بيمارستاني در کشور فعال است اما تعداد پرستاران شاغل از ۱۰۰ هزار نفر فراتر نرفته است. و به گفته او  هم اکنون نه دهم پرستار به ازاي هر تخت بيمارستاني مشغول به کار است! البته او همانجا سطح نازل دستمزد پرستاران زن را با عنوان اينكه اغلب زنان پرستار از تحصيلات بالا برخوردارند و معمولاً با مرداني برخوردار از رفاه اجتماعي ازدواج مي کنند، به شيوه اي كثيف توجيه ميكند و اوج گنديدگي تفكر آخوندي و ارتجاعي خود را به نمايش ميگذارد.

چند سال پيش گزارشي حاكي از اين بود كه  در ايران تنها ١٠٠ هزار پرستار اشتغال به کار دارند. و ٣٥ درصد پست هاى پرستارى خالى است و باقى پرستاران در دو تا سه شيفت و با اضافه کارى اجبارى کار ميکنند. معناى عملى اين سياست درجه بالاى فشار کار بر دوش اين بخش از جامعه از يکسو و ارائه استاندارد پايينى از خدمات درمانى به جامعه از سوى ديگر است.

از همين رو يک خواست فورى پرستاران کاهش فشار کار و کاهش ساعت کار است. موضوعي كه بارها براي آن اعتراض كرده اند.  بويژه عدم وجود  نيروى کافى در اين بخش و سطح پايين استاندارد درمانى در بيمارستانها باعث فشار مستقيم به بيماران و پرستاران هر دوست. اين وضعيت بر شرايط ناگوار كار پرستاران و درگيري آنان با مراجعين افزوده است. نكته ديگر اينكه پرستاران بدون تامين و امکانات لازم هر روزه در معرض ابتلا به بيماريهاى مسرى قرار دارند و خود اين وضعيت سلامت پرستاران و ديگر بيماران را نيز به خطر انداخته است. بطور خلاصه، سطح پايين حقوق و دستمزدها، ساعات طولانى کار و فشار کار، ناامنى شغلى و بيکارسازيها، سختى شرايط کارى، همه و همه باعث فشار جدى بر روى پرستاران و بيماران شده و اعتراضات وسيع و بحقى را در ميان پرستاران دامن زده است.

 

پرستاران بخشي از جامعه هستند كه همواره به وضعيت كاري خود معترض بوده و ما شاهد چندين دوره اعتراضات گسترده و سراسري آنها بوده ايم. در متن اين شرايط است كه خبر از دور جديدي از اعتراضات پرستاران است. موج جديد اعتراضات پرستاران در شرايطي است كه جامعه در التهاب مبارزه ميسوزد و يكسال پر جنب و جوش از اعتراض و مبارزه را پشت سر گذاشته ايم و خيزش انقلابي مردم ميرود تا در اشكال ديگر از جمله اعتصابات سراسري قد علم كند. زمزمه هاي اعتراض در ميان پرستاران در شرايطي بالا گرفته است، كه ما عينا همين وضعيت را در ميان معلمان و كارگران و بخش هاي مختلف جامعه شاهديم. عليرغم تلاش و تقلاي نهادهايي مثل “سازمان نظام پرستاري” براي جلوگيري از گسترش اعتراضات بايد به استقبال اين مبارزات برويم. پرستاران نبايد اجازه دهند كه نظام پرستاري و مرتجعيني چون غضنفري و امثال آنها سوار موج اعتراض آنها شوند. خواستهاي خود را رساتر از هر وقت اعلام كنند. اعلام كنند  كه دستمزد ما پرستاران در گام اول بايد يك ميليون تومان باشد. اعلام كنند كه ٢٣ هزار پرستاري كه سالهاست در صف انتظار براي استخدامشان هستند، فورا بايد به كار اشتغال يابند و ساعت كار پرستاران كاهش يابد و اضافه كاري هاي اجباري برداشته شود. اعلام كنند ما خواهان تامين تسهيلات لازم براي تامين مسكن هستيم. بايد بر ده خواست فوري خود تاكيد كنيم و بر حق داشتن تشكل و تجمع و اعتصاب تاكيد كنيم. اجتماعات منظم خود را برپا كنيم و در آن نمايندگان واقعي خود را برگزينيم و از طريق تجمعاتمان و مبارزاتمان و اعتصابات اخطاري خود خواستهاي خود را پيگيري كنيم. با سازمان دادن نيرويمان و با جلب حمايت جامعه در تدارك اعتصابات سراسري باشيم. شروع اعتصابات سراسري از هر بخش از جامعه بدون شك شعله اش كل جامعه را ميگيرد. زمينه گسترش اعتراضات بيش از هر وقت فراهم است. خود را براي دور جديد مبارزاتمان آماده كنيم. پرستاران مثل همه كارگران و مردم حق دارند از شرايط زندگي انساني برخوردار باشند. حق دارند عميقا از شرايط برده وار كار خود خشمگين باشند. و حق دارند و ميتوانند گسترده تر از سال ۸۳ دست به اعتصاب و اعتراض بزنند

انترناسيونال ٣٦١، ٢٢ مرداد ٨٩ .*

؛

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: