شهلا دانشفر

خوش آمديد

اول مه ۲۰۱۲ در ایران

 برگزاری روز جهانی کارگر در خیابان سیروس در مرکز شهر سنندج، اتفاق درخشانی است که در اول مه امسال روی داد و این یک پیشروی بزرگ برای جنبش کارگری و برای چپ و کمونیسم در ایران است. صدها نفر در این روز در شهر سنندج  با برافراشتن پلاکاردهای سرخ  و با  شعار هایی چون “کارگران جهان متحد شوید”، “نان مسکن آزادی”، “به ۹۹ درصدی ها بپیوندیم” به حركت در آمدند. اين حركت هم پاسخ دندان شکنی به جمهوری اسلامی بود و هم الگویی از اعتراض و مبارزه در برابر کارگران گذاشت. در این روز صدها نفر از مردم آزادیخواه و جسور این شهر در برابر چشمان ناباور سرکوبگران اسلامی، به خیابان آمدند و فریاد آزادیخواهي سر دادند و روز جهانی کارگر را گرامی داشتند.

همه ميدانند كه جمهوري اسلامي از مدتي قبل شهر سنندج را به حالت حكومت نظامي در آورده و با بسیج نيروهاي سركوبگر و پليس و جاسوسانش و با تهدید و احضار فعالين كارگري همه تلاشش را بکار برده بود تا مانع حركت كارگران در روز جهانی کارگر شود. در این روز نيروهاي حكومت مسیر خیابان فردوسی را نیز که از سوی کمیته برگزار کننده اول مه  فراخوان به تجمع در آن محل داده شده بود، بسته بودند. اما زنان و مردان آزادیخواه در این شهر با عزمی جزم به خیابان آمدند و با اجتماعشان در خیابان سیروس، خیابان دیگری از شهر، تمام تمهیدات رژیم را خنثی کرده و توانستند روز جهانی کارگر را جشن بگیرند و فریاد آزادیخواهی سر دهند. در این مراسم رژیم به صف تظاهر کنندگان حمله برد و بالاخره مردم با هو کردن نیروهای سرکوبگر و در برابر تهاجم سركوبگران ارتجاع اسلامي پراكنده شدند. عکس های اول مه در سنندج  و فیلم هایش به روشنی اتفاق شعف آوری که در روز جهانی کارگر در این شهر روی داد را نشان میدهد. بدین ترتیب سنندج همچون جواهری در اول مه امسال در ایران درخشید. اخبار و تصاویرش به سطح رسانه ها و مدیای اجتماعی کشیده شد. حتی رسانه های معلوم الحالی چون بی بی سی از سنندج با همه تلاششان برای قلب تاریخ و نقش ما کمونیستها در ساختن چنین تاریخی، ناگزیر از سنندج بعنوان مرکز شهر کارگری و چپ سخن گفتند. بدین ترتیب پرچم اول مه امسال در ایران در سنندج برافراشته شد. زنده باد مردم شهر سنندج. زنده باد کمیته برگزاری اول مه سنندج.

اتفاقی که در اول مه در سنندج روی داد جوابی عملی به سرکوبگریهای جمهوری اسلامی و رجزخوانی هایش بود و نشان داد که با کشاندن نیروی اعتراضمان به خیابان و ایستادن در برابر قشون کشی های حکومت است که میشود، نیروی سرکوبش را خنثی کرد.

روشن است كه فضاي دستگيري و سركوب و قرق كردن خيابان توسط نيروهاي حكومت، اول مه در سنندج را هم محدود كرده بود و به این ترتیب جمهوري اسلامي توانست اين اول مه را بدون يك حركت ميليوني كارگري از سر بگذراند. از جمله خبرها در سنندج گویای این است که اگر مردم فقط یک ساعت فرصت مراسم و سخنرانی داشتند جمعیت انبوهی به آنها می پیوستند. اما نفس همينكه كارگران براي برپاداشتن روز طبقاتي خود و برافراشتن پرچم طبقاتي شان حاضرند بجنگند، در عين حال اين را به هركسي نشان داد كه حكومت اسلامي سرمايه داران با نيرويي مواجه است كه هر آن ممكن است براي پايان دادن به اين حكومت پا به ميدان بگذارد.

در هر حال تمام نکته اینجاست که علیرغم آنچه که در سنندج گذشت وقتی به اول مه امسال نگاه میکنیم. اولین مشاهده اینست که جنب و جوش قبل از اول مه بسیار وسیعتر و گسترده تر از خود اول مه بود. بطور واقعی در اول مه امسال حركتهاي زیادی در ایران بر پا نشد. موضوع چیست؟ به عبارت روشنتر آیا نمیشد در تهران و در دیگر شهرهای ایران که مراکز کارگری در سطحی گسترده در اعتراض و مبارزه اند و جامعه یکپارچه انفجار است، شاهد اتفاقی نظیر آنچه در سنندج روی داد باشیم؟ این موضوعی است که پایین تر در موردش اشاراتی خواهم داشت. ولی قبل از آن به جنبه های دیگر اول مه امسال و تحرکات دیگری هم که به مناسبت گرامیداشت این روز شاهدش بودیم لازمست اشاره ای داشته باشم.

یک نکته قابل توجه دیگراینست که  اول مه امسال پیام آور شکل گیری جنبش ۹۹ درصدی ها و اشغال والستریت ایران بود. این را در  قطعنامه های اول مه  و بیانیه های مختلفی که از سوی تشکلها و جمع های مختلف کارگری صادر شد میتوان دید. این را همچنین در شعارهای مراسم اول مه در شهر سنندج با فریاد به ۹۹ درصدی ها بپیوندیم میتوان دید. این نیز خود دست آورد دیگر اول مه امسال است  که استراتژی روشنتری در مقابل جنبش کارگری و کل جامعه قرار میدهد.

بعلاوه در اول مه امسال کارگران در مراکزی چون تعدادی از خبازي هاي مشهد، تعدادی از کارخانجات شهرک صنعتي البرز، شهرک صنعتی کاوه، شهرک صنعتی ارگ جدید بم و شهرک صنعتی منطقه ای چابهار به مناسبت روز جهانی کارگر مدت ده  دقيقه دست از كار كشيدند و در مورد این روز و مشکلات خود سخن گفتند و با پخش قطعنامه هایشان خواستهایشان را اعلام کردند و بدین شکل این روز را گرامیداشتند.

حرکت دیگری که در اول مه امسال شاهد آن بودیم، اعلام کارزاری در دفاع از زندگی و معیشت از سوی اتحادیه آزاد کارگران ایران است. این کارزار با انتشار طوماری بر سر دستمزدهای زیر خط فقر، بیکارسازی ها و طرح تهاجم جدید حکومت به زندگی و معیشت کارگران، با ۵۰۰۰ امضا، این روز جهانی را گرامیداشت. طوماری که کارگران را در سطحی سراسری به پیوستن به آن فراخوانده است. بدین ترتیب اول مه در تهران سرآغاز کارزاری شد که خواستهای فوری کارگران را در دستور دارد و با پیوستن وسیع به آن میتواند زمینه ساز حرکتی سراسری حول این خواستهای فوری کارگران باشد و تحرکی گسترده در میان کارگران و کل جامعه ایجاد کند.

همچنین اخبار و گزارشات از بند ۳۵۰ اوین تهران و بند ۱۵ متادون در زندان تبريز نیز حاکی از برگزاری اول مه از سوی زندانیان در بند است.  .

طبعا در اول مه امسال همانند هر سال  کارگران بصورت جمع هایی مختلف در جاهای مختلف و یا  با رفتن به گلگشت روز جهانی را گرامی داشتند و به این مناسبت سخنرانی کردند و قطعنامه صادر کردند. از جمله جمعي از كارگران عسلويه، كنگان، پتروشيمي هاي ماهشهر، پالايشگاه لاوان و بندرعباس در يكي از كمپ هاي كارگري اين منطقه گرد آمدند و روز جهانی کارگر را گرامیداشتند. نظیر چنین برنامه ای در مراکزی چون  دماوند تهران، فولاد مبارکه اصفهان، ذوب آهن اصفهان، کاشی و سرامیک یزد، كارگران لاستيك دنا و مخابرات راه دور شيراز، کامیاران، بانه، سقز، اشنویه، پاوه، بانه و دیگر شهرها از سوی جمع ها و محافلی از کارگران برگزار شد.

قدر مسلم اینکه رژیم اسلامی با سرکوبگری هایش مقابل برگزاری یک اول مه سراسری را گرفت. اما آنچه در اول مه امسال اتفاق افتاد نشانگر یک جنبش کارگری پر تپش و پر جنب و جوش است که دارد خیز بر می دارد و به خود سازمان میدهد. یک جنبش اعتراضی که هرروز گسترده تر، چپ تر و رادیکال تر میشود و وزنه مهمی در تحولات سیاسی امروز ایران است.

قطعنامه های اول مه

اعلام همبستگی با فراخوان جهانی جنبش اشغال یک وجه بارز بیانیه ها و قطعنامه های اول مه امسال بود. در اول مه امسال قطعنامه های بسیاری از سوی تشکلهای مختلف کارگری و جمع های وسیعی از کارگران و نیز بخش های مختلفی از مردم دانشجویان، کانون نویسندگان و  غیره و غیره منتشر شد. قطعنامه هایی که بطور واقعی کیفرخواست کارگران علیه سرمایه داری و صدای اعتراض کارگران و کل مردم علیه فقر و گرانی بود. قطعنامه هایی که اعتراض خود را علیه زندگی زیر خط فقر و تبعیض و نابرابری در جامعه اعلام میداشت. قطعنامه هایی که علیه اعدام و سرکوبگریهای حکومت بود و از حقوق کودکان، بازنشستگان، برابری حقوق زن و مرد، آزادی تشکل و اعتصاب و حقوق دیگر بخش های مختلف جامعه سخن میگفت. قطعنامه هایی که در برابر سیاست فاشیستی جمهوری اسلامی دفاع خود را از کارگران افغان اعلام میداشت و بر حقوق پایه ای همه شهروندان جامعه تاکید داشت. قطعنامه هایی رادیکال و چپ که حمایت خود از جنبش جهانی علیه سرمایه داری را اعلام داشته و خواستهای کل جامعه را نمایندگی میکرد .

قطعنامه کمیته برگزاری اول مه سنندج ضمن اشاره به اعتراضات گسترده نوید بخش در آمریکا و کشورهایی اروپایی با نامهای اشغال والستریت و جنبش اشغال و جنبش ۹۹ درصد به وضعیت کارگران در ایران اشاره کرده و اعلام میدارند: “ما کارگران در مقابل این وضعیت بغایت ضد انسانی و گسترش عمق و دامنه آن سکوت نخواهیم کرد و اجازه نخواهیم داد بیش از این حق حیات و هستی ما را به تباهی بکشانند.” و در آن بر خواستهای فوری کارگران تاکید میگذارند.

سندیکای شرکت واحد در قطعنامه خود مینویسد: ” ما جامعه ای را که اقلیتی صاحب ثروت وسرمایه های کلان باشند واکثریتی هم نان شب نداشته باشند بر نخواهیم تافت. از نظر ما ناچيز دستمزدها و افزایش سرسام آور هزینه های زندگی اهانت به منزلت انسانی و حق حیات کارگران است. ما تعیین چنین سطح دستمزدی را تحمیل بیش از پیش فقر و فلاکت مطلق بر میلیونها خانواده کارگری میدانیم و با رد شیوه کنونی تعیین و تعیین دستمزدها توسط نماینده های واقعی کارگران بر اساس بالاترین استانداردهای زندگی بشر امروز هستیم.”

اتحادیه آزاد کارگران ایران نیز در قطعنامه اش اشاره میکند که: ” از نظر ما تداوم وضعیت موجود، سوق دادن زندگی و معیشت میلیونها کارگر و خانواده هایشان از خط فقر به خط مرگ است. ما اعلام میداریم به وضعیت موجود باید خاتمه داده شود. ما کارگران دیگر تحمل اینهمه بی حقوقی و تهاجم هر روزه به زندگی و معیشت خود را نداریم  و متحد و یکپارچه در مقابل آن  ایستادگی خواهیم کرد.” و در آخر ضمن اعلام حمایت از جنبش اشغال والستریت و اعتراضات کارگری در کشورهای مختلف جهان بر همبستگی جهانی کارگران برای رهایی از مشقات نظام سرمایه داری تاکید میگذارد.

در اطلاعیه مشترکی که از سوی کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، کمیته پیگیری ایجاد تشکل های کارگری و انجمن صنفی کارگران برق و فلز کار کرمانشاه منتشر شده است ضمن تاکید بر جنبش جهانی علیه سرمایه داری تحت عنوان جنبش ۹۹ درصدی ها بعنوان اقدامات پرشور و نوید بخش طبقه کارگر و اینکه چگونه سرمايه داري در سطح جهان براي حفظ بقاي سياسي خود دست و پا ميزند، اقدام به تحريم و تلاش براي جنگ افروزي میکند و اینکه کارگران ایران و جهان قربانیان این شرایط هستند، چنین اعلام میکند.” ما كارگران در مقابل اين وضعيت ضد انساني و گسترش عمق و دامنه آن سكوت نخواهيم كرد و اجازه نخواهيم داد بيش از اين حق حيات و هستي ما را به تباهي بكشانند آمده است:” این قطعنامه  از سوی جمع های کارگری بسیاری مورد تایید قرار گرفت.

پیام مشترک همه این بیانیه ها و قطعنامه ها اینست که کارگران در برابر این توحش و بربریت سرمایه داری کوتاه نمی آیند و بر خواستهای فوری و انسانی خود تاکید میگذارند.

پاسخ به یک سوال

اکنون با تصویر مختصری که از اول مه امسال دادم، به سراغ سوالی میروم که جلوتر طرحش کردم. به این معنی که با توجه به شرایطی که در آن قرار داریم، یک سوال مقابل ما اینست که آیا با این نیروی عظیمی که به مناسبت اول مه به جنب و جو در آمده بود، آیا نمیشد اول مه کاملا متفاوتی را پشت سر گذاشت؟ آیا نمیشد شاهد اتفاقی نظیر آنچه در سنندج روی داد در تهران و دیگر شهرهای ایران بود؟ آیا اول مه نمیتوانست نمایشی از صف متحد ما کارگران و رهبران کارگری باشد که اخبارش به صدر اخبار جهانی تبدیل میشد؟

پاسخ من به این سوال مثبت است. اما پیش شرط تحقق چنین اتفاقی دو نکته مهمی است که در زیر به آن اشاره میکنم.

اولین نکته ندیدن موقعیت سیاسی ای است که در اول مه امسال در آن قرار داشتیم. واقعیت اینست که فراخوان جهانی جنبش اشغال فرصت سیاسی و حتی چتری امنیتی به ما میداد که میشد از یک ماه قبل به استقبال این روز برویم و با اعلام پیوستن به آن فضای این روز را بسازیم. میشد از این فرصت استفاده کرد و  جامعه را به اهمیت سیاسی جایگاه طبقه کارگر و خود اول مه متوجه ساخت. میشد با استفاده از این فرصت اعتراض کارگران و کل مردم را متوجه ماهیت طبقاتی جمهوری اسلامی و یک درصدی های حاکم میلیاردر کرد. میشد با گذاشتن این افق روشن در مقابل خود پیشروی های بیشتری برای جنبش کارگری داشت و اگر چه توازن قوا در جایی چون سنندج متفاوت است، اما چه بسا میشد در روز جهانی کارگر امسال شاهد اتفاقی همچون سنندج، در تهران و دیگر شهرها بود. از همین رو به نظر من ندیدن اهمیت سیاسی اول مه امسال من مثل یک مانع عمل کرد. و این نکته ایست که در همان اولین بیانیه حزب کمونیست کارگری ما به مناسبت اول مه ما بر آن تاکید داشتیم. بعلاوه اگر به اول مه صرفا به عنوان یک روز مشخص نگاه نکنیم، حتی اگر همه تلاشهای ما در تدارک این روز با سرکوب رژیم روبرو شده و به حرکت آکسیونی معینی در خیابان نیز منجر نمیشد، اما باز بدون شک دیدن جایگاه سیاسی اول مه امسال و تحولات سیاسی کنونی میتوانست نتیجه اش پیشروهای بیشتری برای سیر حرکت آینده ما باشد. حال اگر از همین زاویه به موضوع نگاه کنیم، حتی میتوانم بگویم در سنندج نیز فضای برای پیشروی های بسیار بیشتری فراهم بود.

در همین رابطه بد نیست اشاره ای نیز به شرایطی اعتراضی در جامعه و جنب و جوش گسترده در جنبش کارگری به عنوان فاکتور دیگری که به کارگران فرصت تحرک سیاسی بیشتری در اول مه امسال میداد داشته باشم. از جمله در شرایطی که  کانون های داغ اعتراضی در محیط های کارگری و  کل جامعه گسترده است، میشد همه این کانون ها را به تجمعات پرشوری برای گرامیداشت اول مه تبدیل کرد.

یک نمود دیگر ندیدن اهمیت و جایگاه سیاسی اول مه امسال ندیدن قدرت خودمان و انکعاس آن در کشاکش های درون حکومت و قشونکشی هایشان در برابر یکدیگر بود. دیدیم که چگونه در دعواهای درونی شان شوراهای اسلامی جلو افتادند. دیدیم که مزدوران شورای اسلامی ضمن اینکه حمایت خود را از مرتضوی جنایتکار بر راس مدیریت تامین اجتماعی اعلام کردند، با تقاضای راهپیمایی اول مه و تهدید طرف مقابل به قشونکشی شان در این روز و با هشدار دادن به اینکه اگر مجوز داده نشود کارگران خودجوش بیرون خواهند آمد، سعی کردند داستان همیشگی خود و سهم خواهی هایشان را به پیش ببرند. در نتیجه نقطه سازششان  هم ابقای مرتضوی جنایتکار بر پست مدیریت تامین اجتماعی و بردن مراسم یازده اردیبهشتشان بعنوان روز کارگر به داخل سالن مجتهدی بود. تا مبادا دست از پا خطا کنند  و اوضاع از دستشان خارج شود و همان بلایی بر سرشان آید که تجربه اش را در سالهای قبل داشتند .

این کشاکش ها به روشنی نشان میداد که رژیم چقدر مستاصل است و ما امسال در موقعیت قدرتمندتری قرار داریم، اما حتی این فاکتور مهم سیاسی نیز بعضا جای معکوسی در محاسبات برای تدارک روز جهانی کار داشت و آنجا که شوراهای اسلامی در دعواهای درون حکومتی شان سخن از این گفتند که روز جهانی کارگر حق کارگر است و مجوز نمیخواهد، ما نتوانستیم بپریم جلو و با فراخوانهایمان جواب دندان شکنی به همه شان بدهیم. اما در سنندج کارگران این موقعیت را دیدند و از قبل فراخوانشان را دادند.

ولی دومین نکته مهم  ندیدن جایگاه و اهمیت  قدرتنمایی متحد رهبران و تشکلهای کارگری در اول مه امسال است.  بطور مثال یک نقطه قوت اول مه های سال گذاشته، از جمله اول مه در سال ۸۸ بیانیه های مشترک تشکل های کارگری به این مناسبت بود. امسال اگر چه بیانیه ها و قطعنامه های کارگری به مناسبت اول مه بسیار بود ، ولی ما از نقطه قوت سالهای گذشته خود و انتشار قطعنامه های مشترک که صف متحدی از رهبران کارگری و تشکلهای کارگری را به نمایش میگذاشت، محروم بودیم. در حالیکه فراخوان جهانی جنبش والستریت به اول مه مضمون این عمل مشترک را فراهم کرده بود. این کمبود دیگری بود که در بسیج نیروی وسیع کارگران و کل جامعه در اول مه امسال تاثیر گذاشت.

در خلاء همه این تمهیدات و با وجود همه این کمبود هاست که بسیاری از فعالین کارگری ناگزیر برای اینکه در این روز مهم اعتراضی به نوعی صدای اعتراض خود را بلند کنند، به اشکال سنتی تری از فعالیت از جمله روی آوردن به برپایی گلگشت و برپایی مراسم در جمع ها و محافل کارگری روی آوردند. فعالیت هایی که اگر در دو دهه قبل تلاشهای ارزنده ای برای زنده نگاهداشتن اول  مه بود، امروز می بینیم که بطور واقعی از همه تحولاتی سیاسی ای که در آن قرار داریم عقب است.

بنابراین تمام صحبت من اینست که اگر با این افق که اول مه روز جهانی کارگری، روز اعتراض به سرمایه داری و همه مصایبش است، اول مه روز همه کارگران و همه ما ۹۹ درصدی هاست و با فراخوان جهانی که جنبش اشغال در برابر همه ما گذاشت به سراغ تدارک این روز میرفتیم و نیروی عظیم اجتماعی خود را برای چنین روزی بسیج میکردیم، بدون شک ما شاهد یک اول مه کاملا متفاوت بودیم که صدایش جهانی میشد. و قابل تصور بود  که  در تهران و شهرهای دیگر نیز شاهد اول مه از نوع آنچه که در سنندج اتفاق افتاد، باشیم.

خلاصه کلام اینکه اینها همه درسهای بزرگ اول مه امسال است. نیروی ما عظیم است، با صفی متحد قطعنامه های اول مه مان را بدست گیریم. حول آن گرد بیاییم و به این بردگی و جهنم جمهوری اسلامی خاتمه دهیم.

زنده باد اول مه

پانزدهم اردیبهشت 91

.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: