شهلا دانشفر

خوش آمديد

 اول مه ٩٣

10422036_10205149631755207_876418070886944507_nاول مه امسال، تصویری از وحشت رژیم اسلامی از تظاهرات گسترده کارگران و مردم بود. اول مه امسال، اول مه خیابان و اعتراض بود. فراخوان تشکلهای کارگری و گفتمان ها همه جا بر سر آمدن به خیابانها و اعتراض سراسری بود. در اول مه امسال زبونی و استیصال رژیم را بیش از هر وقت میشد دید. در این روز رژیم اسلامی با نیرو کشی به خیابانها مانع تجمعات کارگران و مردم شد، چون میدانست که قرار و مدارها برای این روز گذاشته شده است و نیروی وسیعی به خیابانها خواهد آمد. اول مه امسال بیش از بیش زبونی و استیصال رژیم اسلامی را به نمایش گذاشت و یک باخت برای آن بود. اول مه امسال در عین حال نشانگر توازن قوای دیگری در سطح جامعه بود. توازن قوایی که در قبل از این روز در مبارزات هر روزه کارگران در کارخانجات مختلف و گسترش روزافزون آن و در واقع در فضای انفجاری کل جامعه بروزات آنرا به روشنی میشد دید. نگاهی مختصر به این شرایط و به آنچه در اول مه گذشت، به روشنی واقعیت اتفاق مهمی که در روز جهانی گذشت را نشان میدهد.

تحرکات گسترده بر سر اول مه

امسال جنب و جوش برای بر گزاری روز جهانی کارگر گسترده تر از هر وقت بود. تشکلهای کارگری از مدتی قبل در تدارک این روز بودند. هماهنگ کنندگان طومار ۴٠ هزار امضا بر سر خواست افزایش دستمزدها فراخوان به تجمع در مقابل وزارت کار جمهوری اسلامی داده بودند. در شهرهای مختلف چون اصفهان، اهواز، شیراز، مشهد٬ شوش فراخوانهایی به مناسبت روز جهانی کارگر داده شد و موضوع چگونگی برگزاری این روز در مراکز مختلف کارگری مورد بحث فعالین کارگری بود. در جاهایی چون شهر ساوه کارگران به استقبال این روز رفتند و در آنجا هماهنگ کنندگان طومار ۴٠ هزار امضا در مقابل اداره کار این شهر جمع شدند و پیگیر خواست لغو مصوبه دولت و دستمزدهای چند بار زیر خط فقر ۶٠٨ هزار تومانی شدند. گوشه ای از این تحرکات را در بیش از یکماه برنامه های مستقیم کانال جدید میدیدیم. در دل چنین جنب و جوشی، ما شاهد قطعنامه های روز جهانی کارگر بودیم. قطعنامه هایی که از سوی تشکلهای مختلف کارگری و از درون زندانها انتشار یافت. تحرک بر سر برگزاری روز جهانی کارگر به عنوان یک روز مهم اعتراضی، گسترده تر از هر سال بود.

یک محور مهم بر پا شدن چنین فضایی از اعتراض و مبارزه اقتصاد فروپاشیده رژیم اسلامی و فشار سنگین آن بر گرده کارگران و کل جامعه است. از جمله برخورد مردم به طرح هدفمند کردن یارانه های رژیم، و کوتاه نیامدن آنها در مقابل تبلیغات حکومت برای زدن همان چندرقاز یارانه نقدی بود که علیرغم همه تبلیغات دولتی برای انصراف مردم از ثبت نام برای آن، ٧٣ میلیون نفر ثبت نام کردند و با این کار خود نه بزرگی به حکومت و طرحهای اقتصادی اش گفتند.

نمونه دیگر فضای اعتراضی در مقابل مصوبه دولت مبنی بر تعیین حداقل دستمزدها ۶٠٨ هزار تومان بود. و ۴٠ هزار کارگر با طوماری اعتراضی در جلوی این اعتراض قرار دارند. نمونه دیگر جلو آمدن بیشتر جنبش علیه اعدام است و کمپین برای نجات جان ریحانه جباری و ابعاد اجتماعی این حرکت بیانگر این حقیقت است. کارزاری که حتی به موضوع بحث داغی در درون خود حکومت تبدیل شده است.

و بالاخره مثال قابل توجه دیگرش مساله حجاب است و می بینیم که عملا جامعه تا نفی عملی آن فاصله ای ندارد. تحت چنین شرایطی است که ما شاهد تحرکی گسترده تر از هر سال برای برگزاری روز جهانی بودیم.

در دل چنین کشاکشی صفوف درون حکومت نیز در هم ریخته تر از هر وقت است و نزاعهایشان بر سر پایه ای ترین مسائل دولت اسلامی هر روز بالاتر میگیرد. بحث بر سر حجاب و رودررویی روحانی و خامنه ای بر سر موضوع حجاب، کشاکش آنها بر سر طرح “اقتصاد مقاومتی” و دهها موضوع دیگر نمونه های بارز چنین کشاکشی است. رابطه با غرب هم که یک نقطه امیدشان بود، بی حاصلی خود را هر روز بیشتر نشان میدهد و خود خامنه ای از بی سرانجامی آن سخن گفت.

در دل چنین شرایطی است که رژیم اسلامی نگران از فرا رسیدن اول مه بود. از جمله حمله ددمنشانه به بند ٣۵٠ اوین عکس العملی از سوی رژیم در تقابل با این شرایط بود. اما این حمله با اعتراضی گسترده پاسخ گرفت. بطوریکه به ضد خود تبدیل شد و حتی ناگزیر به کنار گذاشتن اسماعیلی رئیس کل زندانهایشان و توضیح دادن به مردم در صدا و سیمای خود شدند.

رژیم برای جلوگیری از برگزاری یک روز اول مه گسترده و ریختن مردم به خیابانها، به هر راهی متوسل شد.از قبل فعالین کارگری را احضار و مورد تهدید قرار داد. تنها در شهر سنندج، شهر اول مه ها ١٢ نفر از فعالین را احضار و با تهدید به دستگیری آنها را از برگزاری روز جهانی کارگر برحذر داشت. شب قبل از روز جهانی کارگر نیز دو نفر از رهبران کارگری جعفر عظیم زاده و جمیل محمدی را دستگیر کرد. به خانه پروین محمدی یکی دیگر از رهبران این حرکت اعتراضی که برای روز جهانی کارگر فراخوان به تجمع داده بودند ریختند و بدلیل نبودنش در منزل او را نتوانستند دستگیر کنند.

شب قبل از آن با اس ام اس به لیست وسیعی از تلفن های موبیل پیام تهدید ارسال کردند که شرکت در مراسم روز جهانی کارگر را “غیر قانونی” اعلام کردند. روز اول مه نیز مسیر میدان انقلاب تا آزادی در تهران را با نیروهای سرکوبگر خود از جمله نیروی انتظامی و لباس شخصی و حتی پلیس راهنمایی و رانندگی پر کردند. در شهرستانها نیز وضع به همین منوال بود. از جمله شهرهایی چون سنندج، اصفهان، اهواز، شوش، شیراز فضای کاملا امنیتی پیدا کرده بود.

در اول مه امسال با درخواست مجوز تشکلهای دست ساز دولتی خود، جناب محجوب و خانه کارگر آنهم به بهانه مسخره تقارن آن با سخنرانی روحانی مخالفت کردند. بعد هم جناب روحانی در حالیکه در سخنرانی اش زیر فشار جامعه از امنیت شغلی و حقوق کارگر و مخالفت با تفکیک جنسیتی سخن میگفت در خیابانها نیروهای رژیم مشغول سرکوب صف اعتراض کارگران و مراسم روز جهانی کارگر بودند و خیابانها را قرق کرده بودند.

قطعنامه های روز جهانی کارگر، خواستهای فوری کارگران و کل جامعه

قطعنامه های اول مه کیفرخواست کارگران و کل جامعه علیه فقر و فلاکت و توحش سرمایه داری حاکم بود. به مناسبت روز جهانی کارگر قطعنامه ها و بیانیه های پرشوری از سوی تشکلهای کارگری، دانشجویان و از سوی زندانیان سیاسی دربند انتشار یافت. از جمله قطعنامه هایی از سوی کارگران شهر سقز، کارگران پروژه های پارس جنوبی، فعالان کارگری جنوب، فعالان کارگری گیلان، جمعی از کارگران پتروشیمی های منطقه ویژه ماهشهر و بندر امام، بخشی از کارگران محور تهران – کرج، اتحادیه آزاد کارگران ایران، کمیته پیگیری برای ایجاد تشکلهای کارگری، انجمن برق و فلزکار کرمانشاه، کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، تعدادی از زندانیان سیاسی زندان گوهردشت، جمع هایی از دانشجویان در مازندران و دانشجویان دانشگاه آزاد دماوند منتشر شده است. همچنین کارگران زندانی از درون زندان همچون شاهرخ زمانی، محمد مولانایی، رضا شهابی، واحد سیده، یوسف آب خرابات، با بیانیه های پرشور خود ١١ اردیبهشت روز جهانی کارگر را گرامیداشتند.

در این قطعنامه ها و بیانیه ها خواستهایی فوری چون لغو مصوبه دولت مبنی بر دستمزد ۶٠٨ هزار تومانی، متوقف شدن طرح قطع سوبسیدها (طرح هدفمند کردن یارانه ها)، محکوم کردن حمله به زندانیان سیاسی در بند ٣۵٠ اوین و آزادی فوری و بدون قید و شرط همه کارگران زندانی و زندانیان سیاسی، لغو مجازات اعدام، آزادی های وسیع اجتماعی از جمله حق تشکل، حق اعتصاب، آزادی بیان، آزادی تحزب، آزادی اعتراض، آزادی راهپیمایی، آزادی مطبوعات، بیمه های اجتماعی چون درمان رایگان و تحصیل رایگان و بیمه بیکاری برای همگان، برابری زن و مرد در تمام سطوح اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، پرداخت فوری دستمزدهای معوقه، متوقف شدن فوری بیکارسازیها، رعایت بالاترین استانداردهای ایمنی در محیط های کار، حقوق برابر شهروندی برای مهاجرین افغان، تامین یک زندگی شایسته برای بازنشستگان، منع کار کودکان، مورد تاکید قرار گرفته است.

در این قطعنامه ها همچنین سخن از اتحاد و همبستگی کارگران با بخش های مختلف طبقه کارگر، معلمان، پرستاران و سایر اقشار و بخش های این طبقه است و در آن بر همبستگی بین المللی کارگری تاکید شده است. قطعنامه های روز جهانی کارگر، خواستهای مشترک کارگران و کل جامعه است که گام بعدی متحد شدن حول این خواستها ست.

روز اول مه چه گذشت

اول صبح ١١ اردیبهشت روز جهانی کارگر، علیرغم استقرار وسیع نیروهای سرکوبگر رژیم اسلامی، هماهنگ کنندگان طومار چهل هزار امضا به همراه تعدادی از کارگران به مقابل وزارت کار رفتند تا روز جهانی کارگر را گرامی بدارند. سرکوبگران رژیم اسلامی که میدانستند مردم بسیاری قرار و مدار شرکت در تجمع در مقابل وزارت کار را گذاشته اند، در حالیکه پروین محمدی و شاهپور احسانی راد در حال برافراشتن پلاکارد روز جهانی کارگر بودند، آنها را مورد حمله قرار داده و همراه با ۵ نفر دیگر دستگیر کردند و با باتوم و یورش به تجمع کنندگان مانع از برگزاری مراسم روز جهانی کارگر در مقابل وزارت کار شدند.

در تهران همچنین تعدادی از کارگران شرکت واحد و اعضای سندیکا در پایانه آزادی جمع شدند و با شیرینی و گل به آنجا رفتند که تجمع آنان با یورش رژیم اسلامی روبرو شدند و ٢٣ نفر از آنان دستگیر شدند که چند ساعت بعد آزاد شدند.

بدین ترتیب رژیم اسلامی مانع برگزاری این تجمعات و برگزاری روز جهانی کارگر شد، اما تحرکات گسترده برای برگزاری اول مه، عزم مردم را برای برگزاری این روز و یک اعتراض سراسری و گسترده به نمایش گذاشت. رژیم پیام مردم را گرفت.

یک نقطه درخشان روز جهانی کارگر شهر سنندج بود. امسال نیز شهر سننندج همچون نگینی درخشید و در ساعت ۷ بعداظهر این روز مراسم و راهپیمایی باشکوهی بمناسبت روز جهانی کارگر و با شرکت کارگران و مردم سنندج برگزار شد. جمعیت شرکت کننده با سر دادن شعارهای: نان مسکن آزادی”، “زنده باد اول ماه مه” و با در دست داشتن پلاکاردهایی که بر روی آن نوشته شده بود، جعفر عظیم زاده، جمیل محمدی و همه کارگران بازداشت شده آزاد باید گردند، از خیابان گلشن بطرف زندان مرکزی شهر حرکت کردند.

با خبر شدیم که در جریان تظاهرات با شکوه اول مه در سنندج سه نفر به اسامی کورش بخشنده، منصور محمدی و کارگر جوانی به اسم آرام که در یک آهنگری کار میکند دستگیر شدند. بدنبال اعتراضات دستگیر شدگان آزاد شدند.

در اهواز نیز خبرها حاکی از برگزاری روز جهانی کارگر در مرکز شهر در خیابان نادری است. در ساعت ده صبح این روز کارگران بسیاری از لوله سازی اهواز و کارخانجات دیگر برای گرامیداشت این روز به محل آمده بودند. در آنجا نیز رژیم اسلامی نیروهای سرکوبگرش را همه جا مستقر کرده بود.

کارگران لوله سازی شرکت نفت و کارگران لوله سازی خوزستان (که با وجودی که چند سال است کلا باز خرید و اخراج شده اند و کارخانه مدت زیادی است که تعطیل شده است هنوز حقوق های خود را نگرفته اند.) و تعدادی از باز نشسته ها در مقابل استانداری محل تجمع کردند و حدود ٧٠٠ نفر جمع شدند و بطرف پل نادری حرکت میکنند. در آنجا نیروهای انتظامی را سد میکنند و در نهایت جمعیت به گروههای کوچکتر تبدیل شده و متفرق میشوند. نیروهای انتظامی می گفتند دولت مجوزی برای راه پیمایی نداده است . و شما مجاز نیستید تظاهرات کنید !!!!

در اصفهان نیز کارگران بازنشسته ذوب آهن و کارگران ذوب آهن فراخوان به تجمع مقابل استانداری داده بودند. اما نیروهای سرکوبگر رژیم محل را قرق کرده و مانع برگزاری مراسم اول شدند. در تقابل با حضور نیروهای سرکوبگر کارگران تصمیم به بستن گردنه ذوب آهن گرفتند که در آن جا نیز با سد نیروی انتظامی رژیم روبرو شدند. کارگران ذوب آهن اصفهان که از آغاز سال جاری دستمزد نگرفته و بیمه درمانی آنها نیز قطع شده است، قرار و مدار اعتراض در روزهای بعد را گذاشتند.

یکی از فعالین کارگری از شهر شوش نیز در برنامه مستقیم کانال جدید گفت ما ٧ نفر فراخوان دادیم. رژیم هفت هزار نفر از اوباش خود را بسیج کرد. چون میدانست فراخوان ما با استقبال کارگران و مردم روبرو خواهد شد.

اینها همه گوشه هایی از اتفاق مهمی است که در اول مه امسال افتاد و رژیم را چنین سراسیمه کرد. هنوز اخبار کامل روز جهانی کارگر انعکاس نیافته است. اما تا همین جا خبرها حکایت از ابعاد گسترده تحرکات روز جهانی کارگر و نشانگر باخت رژیم اسلامی و استیصال و وحشتش از مردمی است که از فقر و گرانی و بیحقوی و بیحرمتی به امان آمده و در انتظار فرصتی هستند که به جهنمی که رژیم اسلامی بر پا کرده است. پایان دهد.

بعد از اول مه

اولین قدم بعد از اول مه کارزاری سراسری برای آزادی دستگیر شدگان روز جهانی کارگر، جعفر عظیم زاده، جمیل محمدی، از رهبران اتحادیه آزاد کارگران ایران و کورش بخشنده، منصور محمدی و آرام در شهر سنندج و مبارزه ای قدرتمند برای آزادی همه کارگران زندانی و زندانیان سیاسی از زندان است. آزادی این کارگران یعنی ارج گذاشتن به روز جهانی کارگر و همه خواستهای فوری ایست که برایش قطعنامه دادیم و بخاطرش فراخوان دادیم. آزادی این کارگران یک گام بزرگ برای گرفتن ابزار سرکوب از دست رژیم اسلامی و بازکردن درب زندانهاست.

همچنین قطعنامه های اول مه بطور واقعی پلاتفرم مبارزاتی کارگران و کل جامعه برای دور جدیدی از اعتراض در بعد از اول مه روز جهانی کارگر است. حول این خواستها متحد شویم و به تدارک اعتراضات گسترده و سراسری برویم. همانطور که اشاره کردم روز جهانی کارگر بطور واقعی آینه ای از توازن قوای امروز جامعه است. به استقبال اعتصابات سراسری کارگری برویم.

—————

شهلا دانشفر: روز جهانی کارگر و جمهوری اسلامی

سه شنبه, ۹ام اردیبهشت, ۱۳۹۳

جمهوری اسلامی در تقابل با روز جهانی کارگر، ١١ اردیبهشت آخرین روز از هفته کارگرش را روز ‌کارآفرینی، تعاون و اقتصاد مقاومتی نام گذارده است و تاکیدش بر تحمیل فقر و فلاکت بیشتر بر کارگران و بر کل جامعه است.

جمهوری اسلامی کارگران را از برگزاری اول مه روز جهانی کارگر برحذر میدارد و در مقابل تحرک بی نظیر کارگران در گرامیداشت این روز، مشغول قشون کشی خود است و سخنران روز ١١ اردیبهشت شان نیز جناب روحانی است که قرار است خودی هایشان را در سالنی گرد آورند و از اقتصاد مقاومتی و تعرضی گسترده تر بر زندگی و معیشت کارگران و کل جامعه سخن بگویند.

گفتنی است که امسال نیز مثل هر سال جناب محجوب و دارو دسته های خانه کارگر رژیم اسلامی به قول خودشان از سه ماه قبل با ژست فراخوان به راهپیمایی جلو آمدند تا بالاخره در دم دم های روز جهانی کارگر جماعت خود را به درون سالنی بچپانند و در “هفته کارگر شان” تجدید بیعتی با قوانین کار ضد انسانی جمهوری اسلامی کرده باشند. پاسخ دولت نیز به درخواست آنان، همان پاسخ هر سال بود و جانیان اسلامی که حتی از مراسم های مهارشده دارو دسته های خودشان در شوراهای اسلامی و خانه کارگر به مناسبت روز کارگر وحشت دارند، با صدور مجور برای آنان مخالفت کردند. در این رابطه علی ربیعی وزیر کار دولت روحانی که خود نیز روزگاری از دارو دسته های خانه کارگر حکومت اسلامی بوده است، در روز ٧ اردیبهشت تحت عنوان مسخره ای که گویا مراسم روز جهانی کارگر با حضور “رئیس جمهور” برگزار میشود، از عدم صدور مجوز برای فراخوان به راهپیمایی خانه کارگریها خبر داد. قبلا نیز صفرعلی براتلو، معاون امنیتی استاندار تهران، درباره مجوز راهپیمایی گفته بود: “باید این مساله از حوزه سیاسی پیگیری شود. اگر مصلحت بدانند حتما مجوز می‌دهند.” و می بینیم که چگونه ترسیدند و مجوزی هم داده نشد.

بدین ترتیب در فضای پر تحرک سیاسی امروز جامعه حتی برای تشکلهای دست ساز حکومتی رژیم نیز جای مانوری نمانده است و به گفته محجوب از اواسط دهه ٨٠ است که آنها اجازه راهپیمایی برای روز کارگر را پیدا نکرده اند. علتش نیز به روشنی پیشروی های جنبش کارگری خصوصا در یک دهه اخیر و کنار زده شدن هر روز بیشتر این نهادهای ضدکارگری از سر راه مبارزات کارگران است که عملا جایی برای بازی کردن نقش خود به عنوان تشکلهای دست ساز حکومتی برایشان باقی نمانده است.

به عبارت روشنترهم دولت و هم تشکلهای دست ساز دولتی تجربه اول ماه مه های سالهای ٨۴، ٨۵ و ٨۶ (به ترتیب در ورزشگاه آزادی، خیابان طالقانی مقابل سفارت سابق آمریکا و ورزشگاه شیرودی) را دارند و به خوبی تجربه کردند و دیدند که چگونه سیل جمعیت کارگران اول مه های دولتی را به دست خود گرفت و پاسخ دندان شکنی به دولت و دارودسته های خانه کارگر و شورای اسلامی داد. دیگر هیچکدام حاضر به ریسک دوباره آن ، آنهم در شرایط متحول سیاسی امروز نیستند.

از سوی دیگر گفتمان وسیع بر سر برگزاری روز جهانی کارگر و تحرکی گسترده تر از هر سال بر سر این روز، رژیم را به تقلا انداخته است. در آستانه روز جهانی کارگر شاهد احضار فعالین و رهبران کارگری و تهدید و منع آنها از گرامیداشت این روز هستیم. از جمله صبح امروز ٩ اردیبهشت چهار نفر از اعضای هیات مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران شیث امانی، صدیق کریمی، مظفر صالح نیا و خلیل کریمی به اداره اطلاعات شهر سنندج احضار شدند . قبلا نیز مظفر صالح نیا ، شریف ساعد پناه ، کورش بخشنده، غالب حسینی، خالد حسینی ، مجید حمیدی، عباس اندریاری، سوسن رازانی احضار و از برپایی روز جهانی کارگر برحذر شده بودند. خصوصا رژیم اسلامی بیش از هر کجا به شهر سنندج که به شهر اول مه ها و هشت مارس ها شهره دارد، حساس است و بیشترین فشار ها را بر روی فعالین کارگری در این شهر آورده است. اما سخن کارگران این است که برپایی روز جهانی کارگران حق مسلم آنهاست و منتظر مجوز نخواهند بود و این روز را روز اعتراض خود میدانند.

اول مه که امسال مصادف با ١١ اردیبهشت است، روز جهانی ما کارگران است. در این روز وسیعا به خیابان بیاییم و با قدرتنمایی بزرگ خود و قطعنامه ها و خواستهای روشنمان پاسخ همه این خزعبلات را بدهیم.

همه شواهد حکایت از یک اول مه متفاوت است. صف آرایی ها روشنتر از هر سال در مقابل هم قرار گرفته است. کارگران و کل مردم به جان آمده از فقر و فلاکت و جهنمی که رژیم اسلامی بر پا کرده است، خود را برای یک روز قدرتنمایی بزرگ اماده میکنند. با تمام قدرت خود را برای این روز آماده کنیم. هم اکنون مراکز کارگری بسیاری در اعتراض و مبارزه هستند و میتوانند کانون های مهم شرکت کنندگان مارش بزرگ اول مه در مقابل وزارت کار و ادارات کار در تهران و شهرهای مختلف باشند. هم اکنون اعتراضات گسترده ای علیه اعدام، برای آزادی زندانیان سیاسی، علیه تخریب محیط زیست، علیه حجاب و برای پایه ای ترین حقوق انسانی و صدها موضوع و مساله حاد دیگر در جریان است، روز جهانی کارگر روز به خیابان آمدن همه مردمی است که در کوران چنین اعتراضاتی قرار دارند.

خصوصا اینکه تا همین جا گامهای بسیار برداشته شده است. قطعنامه های و بیانیه هایی که به مناسبت روز جهانی کارگر منتشر شده، کیفرخواست همه ما مردم است. در این روز همبستگی جهانی گرد خواستهای سراسری خود جمع شویم و در صفی متحد و سراسری وسیعا به خیابانها بیاییم. روز جهانی کارگر میتواند سرفصل جدید در مبارزات ما برای رهای از شر حکومت سرمایه داری حاکم، از شر جانیان اسلامی باشد. خود را برای آن آماده کنیم.

—————

شهلا دانشفر: اول مه امسال و فضای سیاسی جامعه

سه شنبه, ۲ام اردیبهشت, ۱۳۹۳

در فضایی متفاوت از هر سال به استقبال اول مه روز جهانی کارگر میرویم. محیط های کار پر از اعتراض و مبارزه است و از جمله هم اکنون مراکزی چون پلی اکریل اصفهان، پتروشیمی اصفهان، زاگرس قروه، کیان تایر و دهها مرکزکارگری دیگر کانون های داغ اعتراض هستند. همچنین در برابر مصوبه دولت مبنی بر تعیین ۶٠٨ هزار تومان بعنوان حداقل دستمزدها، کارگران خواستار لغو فوری این تصمیم و افزایش دستمزدهایشان شده و اعتراض سراسری را تنها راه در دفاع از زندگی و معیشت خود میدانند. در جایی نیز چون پتروشیمی ماهشهر کارگران خواست حداقل دستمزد دو میلیون تومان را اعلام کرده اند.

بعلاوه صدای اعتراض کارگران و کل جامعه علیه فقر و گرانی و به اجرا گذاشته شدن مرحله دوم طرح هدفمند کردن یارانه های حکومت که وضع معیشت کل جامعه را به مراتب وخیم تر کرده است، بلند است. همچنین مردم به کل این بساط تبعیض و ستم و نابرابری معترضند و کنار رفتن حجاب ها، به روشنی بیانگر فضای تعرضی جامعه است.

خلاصه اینکه دستمزدهای چند بار زیر خط فقر و تعویق پرداخت دستمزدها به عنوان یک پدیده ای عمومی و اجتماعی، حذف یارانه ها و گرانی روز افزون قیمت ها، بیکاری میلیونی و بیکارسازیهای هر روزه، بی تامینی مطلق مردم از جمله کارگران بیکار، بازنشستگان و کل جامعه، فشار هر روزه حکومت برای تحمیل قوانین ارتجاعی اسلامی اش به جامعه، خفقان و سرکوب حکومت و محرومیت مردم از پایه ای ترین حقوق خود، حجاب اجباری و آپارتاید جنسی حاکم بر جامعه همه و همه عاجل ترین مسائل و مشکلات میلیونها کارگر و کل مردم در ایران است. در عین حال اینها همه محور های مهم اعتراض مردم در جامعه است.

در برابر این فضای پر جنب و جوش اعتراضی رژیم اسلامی ابزار بقا و قلدری اش اعدام و سرکوب است. خصوصا با نزدیک شدن روز جهانی کارگر و فضای پر جنب و جوش در میان کارگران رژیم اسلامی از وحشت چنین روزی به تکاپو افتاده و دست به تهدید فعالین و رهبران کارگری میزند. از جمله فشارهای هر روزه بر شاهرخ زمانی از رهبران محبوب کارگری و انتقال او از زندانی به زندان دیگیر است. در هفته های اخیر نیز مظفر صالح نیا ، شریف ساعد پناه ، کورش بخشنده، غالب حسینی، خالد حسینی ، مجید حمیدی، عباس اندریاری، سوسن رازانی را احضار و آنها را از برپایی روز جهانی کارگر برحذر کردند. اما سخن کارگران این است که برپایی روز جهانی کارگران حق مسلم آنهاست و منتظر مجوز نخواهند بود و این روز را روز اعتراض خود میدانند. در عین حال ما شاهد بیانیه های پرشور کارگران زندانی و زندانیان سیاسی در حمایت از همبندی هایشان و به مناسبت های مختلف، از جمله به مناسبت روز جهانی کارگری هستیم که اعتراض و خواستهای خود را رو به جامعه اعلام میدارند.

حمله وحشیانه جانیان اسلامی به بند ٣۵٠ اوین در ٢٨ فروردین نیز در راستای همین اقدامات سرکوبگرانه حکومت و عقب زدن فضای اعتراضی جامعه است. اما می بینیم چگونه هم در درون زندان و هم در میان خانواده های زندانیان سیاسی فضا، فضای اعتراض است و انعکاس اجتماعی خبر این حمله ددمنشانه رژیم را بشدت وحشت زده کرده است. از جمله حتی مسئول سازمان زندانهای رژیم بیشرمانه آنرا تکذیب میکند. علی مطهری نماینده مجلس نیز در پاسخ به خانواده هایی که در اعتراض به این حمله وحشیانه در برابر مجلس اسلامی تجمع بر پا کرده بودند، برای بیرون کشیدن روحانی از زیر حملات مردم، این اقدام جنایتکارانه را به دستهای غیبی ای که میخواهند دولت را بدنام کنند، نسبت میدهد.

نمونه دیگر از همین دست، جنبش علیه اعدام است. درحالیکه شمار اعدام ها در طول روی کار آمدن دولت روحانی رکورد داشته است، جنبش علیه اعدام نیز هر روز قویترمیشود. از جمله کارزار دفاع از جان ریحانه جباری زن جوانی که در خطر اعدام قرار دارد را میتوانم نام ببرم که در آن از بخش های مختلف جامعه، جوانان، هنرمندان، نویسندگان، و غیره و غیره با بیانیه هایشان اعدام او را محکوم کرده و خواستار لغو احکام اعدام شده اند. کارزاری که یکسر آن در تهران و شیراز و آذربایجان است و سر دیگرش در خارج کشور که در راس آن چهر ه هایی چون مینا احدی قرار دارند.

بدین ترتیب در برابر سرکوبگری های رژیم مردم ایستاده و دارند صف خود را سازمان میدهند. و در دل چنین جنگ و جدالی است که به استقبال روز جهانی کارگر میرویم. و این ها همه اتفاقاتی است که فضای روز جهانی کارگر امسال را میسازد. این اتفاقات در عین حال بیانگر جایگاه ویژه اول مه امسال است که به لحاظ سیاسی نشانگر شرایط متحول جامعه است.

اول مه روز به خیابانها آمدن همه مردم معترض جامعه اعلام کیفرخواست شان علیه توحش سرمایه داری و همه مصائبش است.

همه شواهدی که به آن اشاره کردم به روشنی نشانگر اینست که امسال بیش از هر وقت شرایط برای تبدیل این روز به روز اعتراض کل جامعه علیه فقر و فلاکت و سرکوب و خفقان و قوانین ارتجاعی اسلامی فراهم است. سخن من اینست که با اتکاء به کل نیرویمان و این جنبش عظیم آزادیخواهی و برابری طلبی به استقبال روز جهانی کارگر برویم. سخن من اینست که با اتکا به این نیروی عظیم میشود روز جهانی کارگر را به یک قدرتنمایی بزرگ کارگران و کل جامعه در برابر تعرضات هر روزه اش به زندگی و معیشت خود و به سرکوب و ماشین جنایتش تبدیل کرد و به تدارکش برویم.

همین امروز سخن از ده میلیون نیروی بیکار و سونامی بیکاری جوانان است این نیرو خود ارتش بزرگی برای اعتراض به توحش سرمایه داری به عنوان عامل و مسبب این بیکاری عظیم میلیونی و بیکارسازی هر روزه کارگران است. جای همه این کارگران در خیابان و در صف تظاهرات روز جهانی کارگر است.

خلاصه کلام اینکه فراخوان ما به برگزاری یک اول مه بزرگ و سراسری در تمام شهرها و در سراسر ایران است. به استقبال چنین روزی برویم. از هم اکنون بیانیه ها و قطعنامه هایمان را انتشار دهیم و با کیفرخواستمان علیه سرمایه داری حاکم و همه مصائیبش خواستهای فوری و همین امروزمان را اعلام کنیم. از هم اکنون با پر کردن در و دیوار از شعارهایمان و در گرامیداشت روز جهانی کارگر فضای روز اعتراض قدرتمند برای اول مه را بسازیم.

اول مه روز جهانی کارگر وسیعا به خیابانها بیاییم و با شعارهایی چون کارگر زندانی، زندانی سیاسی آزاد باید گردد، زندگی، معیشت، حق مسلم ماست، نان ، آزادی، برابری، این روز را به روز قدرتنمایی بزرگ خود تبدیل کنیم.

زنده باد روز جهانی کارگر

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: